งานเลี้ยงสุราคึกคักมากผู้คนต่างรินสุราคารวะผลัดกันดื่มไม่ขาดสาย
“ศิษย์พี่เยว หลังจบงานเลี้ยงสุรานี้ท่านร่วมเดินทางกลับตระกูลลูไปกับข้าได้หรือไม่?” ลูเยี่ยเอ่ยกับเยว่หนึ่งจือที่นั่งอยู่ข้างกาย
เยว่หนึ่งจือถามด้วยความสงสัย “มีธุระอันใดหรือ?”
ลูเยี่ยจึงบอกกล่าวความตั้งใจของตน “ข้าอยากจะย้ายตระกูลลูเข้าสู่สำนักกระบี่เกาสวรรค์ตอนนั้นหวังว่าศิษย์พี่เยวจะช่วยออกหน้าคุ้มกันคนในตระกูลลูเดินทางไปที่นั่น”
เยว่หนึ่งจือเข้าใจในทันทีพยักหน้าตอบรับ “ได้!”
ลูเยี่ยยิ้มพลางชูจอกสุราขึ้นเพื่อคารวะเยว่หนึ่งจือ
เมืองเทียนเหอในยามนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังแม้แต่ที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลลูก็จางหายไปในเขตหวงห้ามเทือกเขาเฉียนเฟิงตั้งนานแล้วจึงไม่มีความจำเป็นต้องให้ตระกูลลูฝังรากอยู่ที่นั่นอีกต่อไป
การเลือกที่จะตั้งถิ่นฐานในสำนักกระบี่เกาสวรรค์จะทำให้ทุกคนในตระกูลลูได้รับการคุ้มครองและทำให้ลูเยี่ยไม่ต้องกังวลอีกต่อไปเมื่อต้องเดินทางไปยังเขตหวงห้ามลึกลับที่หก
“น้องลูมาข้าขอคารวะเจ้าหนึ่งจอก”
มูเทียนเย่เจ้าสำนักดาบพันราตรีลุกขึ้นเดินมาคารวะสุราต่อหน้าลูเยี่ยด้วยตนเอง
ลูเยี่ยลุกขึ้นยกจอกดื่มตอบรับจากนั้นเหล่าผู้อาวุโสจากสำนักต่างๆต่างทยอยกันเข้ามาคารวะสุราอย่างต่อเนื่อง
ทุกคนต่างให้เกียรติและยกย่องไม่ได้ปฏิบัติต่อลูเยี่ยในฐานะผู้น้อยแม้แต่นิดเดียว
ฉินอูซางเฝ้ามองภาพนั้นพลางหวนนึกถึงวันที่ลูเยี่ยเพิ่งฟื้นตื่น
