จากการหลับใหลในตอนนั้นตระกูลลูต้องเผชิญกับปัญหาทั้งภายในและภายนอกสั่นคลอนราวกับต้องอยู่ท่ามกลางพายุฝน
ในตอนนั้นลูเยี่ยถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะที่ร่วงหล่น
ยามนั้นคนทั้งใต้หล้าต่างลืมเลือนลูเยี่ยผู้ที่เคยเป็นจวงหยวนด้านวิถียุทธที่อายุน้อยที่สุดไปเสียสิ้น
แต่บัดนี้…
ในใต้หล้ามีใครบ้างไม่รู้จักเจ้า!
แม้แต่บรรดาผู้อาวุโสผู้สูงส่งจากสำนักต่างๆที่อยู่เหนือโลกิยะต่างก็ต้องเป็นฝ่ายเดินมาคารวะสุราด้วยตนเอง
และลูเยี่ยทำเรื่องทั้งหมดนี้สำเร็จโดยใช้เวลาเพียงครึ่งปีเศษนับจากต้นปีที่ผ่านมาเท่านั้น!
เรื่องนี้จะไม่ให้ฉินอูซางทอดถอนใจได้อย่างไร?
คนยุคนี้ไม่เห็นไม่สูงเสียดฟ้าจนกระทั่งมันทะยานขึ้นสูงเหนือฟ้าผู้คนจึงค่อยยอมรับความสูงส่งของมัน?
ไม่ใช่เช่นนั้น
เมื่อหลายปีก่อนทั่วหล้าต่างรู้จักลูเยี่ยผู้เป็นจวงหยวนด้านวิถียุทธที่อายุน้อยที่สุดในรอบสามร้อยปีของตาเฉียนอยู่แล้ว
แต่คงไม่มีใครคาดคิดว่าเมื่อลูเยี่ยผู้ร่วงหล่นสู่ก้นบึ้งฟื้นตื่นขึ้นมาเขาจะทะยานขึ้นมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ราวกับดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆทอแสงสุกสกาวอยู่ภายใต้ท้องนภาแห่งแผ่นดินตาเฉียน!
ยามดึก
ลูเยี่ยและเยว่หนึ่งจือขี่ปราณดาบพุ่งทะยานราวกับรุ้งยามราตรีในที่สุดก็กลับมาถึงเมืองเทียนเหอเมื่อมาถึงตระกูลลูลูเยี่ยก็แปลกใจที่พบว่าโคมไฟในตระกูลสว่างไสวทุกคนต่างมารอคอยอยู่ที่นั่น
เมื่อเห็นลูเยี่ยกลับมาทุกคนต่างมีสีหน้าโล่งอกและกรูเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้
