น
“เหลาเกาในถุงเก็บของนี้มีสุราชั้นดีนับร้อยไหข้าได้มาจากในวังหลวงของราชวงศ์เซียงพอให้ท่านดื่มไปได้อีกนาน”
“เฒ่าจ้าวท่านชอบหลอมอาวุธคราวนี้ข้าได้รวบรวมวัสดุวิญญาณและวัตถุล้ำค่ามาจำนวนมากข้ามอบให้ท่านทั้งหมดเลย”
ลูเยี่ยยิ้มพลางส่งถุงเก็บของสองใบให้แก่เหลาเกาและเฒ่าจ้าวตามลำดับเขาไม่ได้ถามถึงอาการบาดเจ็บของทั้งสองอีกทั้งไม่ได้ถามว่าทั้งสองต้องจ่ายราคาอันแสนสาหัสเพียงใดในการต่อสู้ตลอดวันที่ผ่านมา
บุญคุณนี้เพียงจดจำไว้ในใจก็พอแล้ว
“ยังคงเป็นคุณชายลูที่เข้าใจข้าที่สุด!”
เหลาเกายิ้มตาหยีเฒ่าจ้าวเองก็เผยกายยิ้มออกมาอย่างหาได้ยากยิ่ง
ลูเยี่ยยังอุตส่าห์จำได้ว่าเขาชอบการหลอมอาวุธนับว่ามีน้ำใจจริงๆ
“แล้วมีของข้าบ้างหรือไม่?”
ลูหลิงซวงถามด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม
“แน่นอนว่ามีทุกคนล้วนมีส่วน!”
เมื่อลูเยี่ยกล่าวจบก็เรียกเสียงโห่ร้องยินดีจากทุกคน
“พี่ใหญ่ท่านช่วยแจกให้ทุกคนด้วยนะ”
ลูเยี่ยยิ้มพลางหยิบถุงเก็บของออกมาส่งให้พี่ใหญ่ลูเชี่ยวครั้งนี้พวกเขาได้รวบรวมสมบัติล้ำค่าจากวังหลวงมาเป็นจำนวนมหาศาลลูเยี่ยเลือกเก็บไว้เพียงแค่สิ่งที่จะช่วยให้การฝึกฝนของตนเองเท่านั้น
ส่วนวัตถุล้ำค่าทั้งหมดที่เหลือเขามอบให้กับลูเชี่ยวทั้งหมด
เนื่องจากฟ้ามืดแล้วลูเยี่ยจึงสั่งให้คนในตระกูลแยกย้ายไปพักผ่อนส่วนตัวเขาหยุดดื่มสุราสนทนากับพี่ใหญ่ลูเชี่ยวต่อลูเยี่ยเล่าประสบการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงให้ฟังทีละเรื่องหลัง
