เดียวก็จะทำลายค่ายกลได้สำเร็จเมื่อถึงเวลานั้นทั้งตระกูลลูจะถูกทำลายได้ในพริบตา!
ลูเชี่ยวเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดในสายตาภายในใจบังเกิดความโศกเศร้าและความเคียดแค้น
เขาค่อยๆกางฝ่ามือขวาออกปานแดงสีเลือดปรากฏขึ้นมาราวกับว่ามันกำลังลุกไหม้
“ตระกูลลูได้รับความคุ้มครองจากท่านผู้อาวุโสทั้งสองจะยอมให้ท่านทั้งสองต้องสิ้นชีวิตในสงครามเพราะตระกูลลูของข้าได้อย่างไร”
แววตาของลูเชี่ยวค่อยๆเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ขึ้นอย่างเงียบๆ
“คราวนี้ข้าลูเชี่ยวยอมสละพลังประหลาดของผนึกนี้ไปก็ยังดีกว่า…”
ตู้ม!
เสียงระเบิดที่น่าตกใจดังสนั่นขึ้นกลางอากาศเหนือเมืองเทียนเหออย่างฉับพลันเสียงนั้นขัดจังหวะความคิดของลูเชี่ยวจนสิ้นในชั่วขณะนั้นทุกคนต่างใจสั่นสะท้านสายตาของพวกเขาไปจับจองยังตำแหน่งเดียวกันโดยไม่รู้ตัว
ลูกธนูที่หักครึ่งลูกหนึ่งปักเข้าไปที่หว่างคิ้วของชายหนุ่มผมสีเทาโดยไม่รู้ว่ามาจากที่ใด!
โลหิตไหลรินลงมาจากหน้าผากของเขาดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงร่างกายแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นไม่ไหวติง
เมื่อสายตาของทุกคนมองไปร่างของชายหนุ่มผมสีเทาพลันลุกไหม้ประดุจเศษกระดาษมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านสลายไปส่วนลูกธนูหักนั้นกลับเปล่งรัศมีเซียนอันไร้เทียบทานแล้วเลือนหายไปจากจุดเดิมอย่างฉับพลันปัง! ปัง!
ผู้แข็งแกร่งปีศาจกูพิษเผาใจกลุ่มนั้นที่ล้อมโจมตีเหลาเการ่างกายระเบิดออกไปทีละคนทุกคนราวกับหุ่นกระดาษที่เปราะบางไร้ค่าภายในชั่วพริบตาศัตรูร้
