ายกาจกลุ่มใหญ่ที่มีชายหนุ่มผมสีเทาเป็นหัวหน้าก็สิ้นชีพลงณที่แห่งนั้น
ช่างรวดเร็วยิ่งนักพลังสังหารของลูกธนูหักๆนั้นช่างรุนแรงและรวดเร็วเหลือเกินราวกับลมพัดเมฆา
เหลาเกาและเฒ่าจ้าวที่กำลังต่อสู้อย่างสุดกำลังต่างก็ตกตะลึงแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
ลูเชี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึกๆค่อยๆกู้ฝ่ามือขวาเข้าหากันอย่างเงียบเชียบสมาชิกทุกคนของตระกูลลูต่างนิ่งงันอยู่ตรงนั้น
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“พี่ชายข้ากลับมาช้าเกินไป”
น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความตำหนิตนเองและโทสะอันแรงกลาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดจากนั้นจึงเห็นปราณดาบสีเขียวอ่อนสายหนึ่งพุ่งทะยานตัดผ่านท้องฟ้ามา
เหนือปราณดาบนั้นมีร่างอันสง่าผ่าเผยร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นนั่นคือลูเยี่ย
ระหว่างคิ้วของเด็กหนุ่มแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดและโทสะที่ยากจะซ่อนเร้นได้
เขามองออกเพียงแวบเดียวว่าสถานการณ์คับขันเพียงใด
เมืองเทียนเหออันกว้างใหญ่ไพศาลเกือบจะถูกสังหารล้างเมืองจนหมดสิ้น!
กองกระดูกขาวเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้นจนน่าตาส่วนสถานการณ์ของทางฝั่งตระกูลลูยิ่งอันตรายยิ่งกว่าเหลาเการ่างกายแตกสลายเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดบาดเจ็บสาหัสเฒ่าจ้าวใบหน้าซีดขาวเห็นได้ชัดว่าสูญเสียพลังไปมากเกินไป
เพียงมองดูค่ายกลปกป้องตระกูลลูที่เต็มไปด้วยรอยร้าวก็รู้ได้ทันทีว่าหากเมื่อครู่มิใช่เพราะเหลาเกาและเฒ่าจ้าวทุ่มสุดชีวิตเพื่อต้านทานตระกูลลูคงล่มสลายไปนานแล้ว!
และเรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเก
