ในตำหนักเมฆาม่วง เจียงจื๋ออวี้เพิ่งก้าวเท้าออกไป
สายตาของเจียงฉางเซิงก็หันไปจับจองด้านในน้ำเต้าทองม่วง
สถานที่ซึ่งเข่นฆ่าได้อย่างไม่จำกัด… แดนโลหิต!
เจียงฉางเซิงเคยเห็นแดนโลหิตจากความทรงจำของมหาจักรพรรดิกะดูกวิญญาณ
แดนโลหิตคือแดนสังหาร ที่แห่งนั้นไอโลหิตลอยฟุ้งจนมีมารโลหิตที่ไร้สติปัญญาถือกำเนิดขึ้นมา
เพื่อให้มารร้ายอมตะทั้งหลายเข่นฆ่าเพื่อแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน
นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่มารร้ายอมตะทั้งหลายไม่ไปโจมตีมหาพิภพนิลเหลืองบ่อยนัก
แต่เจียงชั่นเป็นหลานของเขา เขาย่อมไม่จับหลานมาเปลี่ยนเป็นมารร้ายอมตะ
เขารับปากเจียงจื๋ออวี้แล้วบอกให้เจียงจื๋ออวี้รอเขาแจ้งไป
เจียงฉางเซิงตัดสินใจเจรจากับมหาจักรพรรดิกะดูกวิญญาณ
ในฐานะหนึ่งในสามมหาจักรพรรดิ มหาจักรพรรดิกะดูกวิญญาณย่อมไม่ใช่คนไร้พลังไร้อำนาจ
ฐานะในแดนโลหิตของนางสูงส่งที่สุด
ในน้ำเต้าทองม่วง ผงโลหิตก่อตัวรวมเป็นโครงกระดูกสีโลหิตอีกครั้ง
“เจ้าปรารถนาจะอยู่อย่างไร้สติแล้วโอบกอดความเคียดแค้นไปตลอดกาลจริงหรือ”
เสียงของเจียงฉางเซิงดังขึ้น
มหาจักรพรรดิกะดูกวิญญาณเข่นฆ่าสังหารมามากเกินไป
ไม่ว่าจุดเริ่มต้นของนางจะมาจากอะไร เจียงฉางเซิงก็รับนางเข้ามาใต้อาณัติทันที
ไม่ได้เหมือนอย่างถานเหยียน เขาก็เคยทำบาปมามากมายเช่นเดียวกัน
ดังนั้นเมื่อเขาอยากเข้ามาอยู่ในแดนสวรรค์ เขาย่อมต้องขยันขันแข็งทำงานมากกว่าคนอื่น
ในโลกแห่งวิถียุทธ์ ยากจะพบผู้แข
