“เด็กหนุ่มที่ชื่อลูเยี่ยผู้นั้นได้สังหารทารกศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเราที่แฝงตัวอยู่ในปราณโชคชะตาแห่งแผ่นดินตาเฉียนทำให้แผนการของพวกเราต้องพังพินาศย่อยยับจะปล่อยเขาไว้ไม่ได้เด็ดขาด!”
ที่ชั้นบนสุดของโรงเหล้าแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างไกลจากวังหลวงออกไปริมหน้าต่างปรากฏเด็กหนุ่มชุดขาวผู้หนึ่งที่มีจิตสังหารรุนแรงจู่โจมผ่านนัยน์ตา
เด็กหนุ่มชุดขาวมีรูปโฉมหล่อเหลาเหนือสามัญแต่ระหว่างคิ้วและดวงตาของเขากลับมีกลิ่นอายของความโหดร้ายที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดให้กลิ่นอายทั่วร่างดูมืดมนและเย็นเยียบยิ่งนัก
“ด้วยกำลังของทารกศักดิ์สิทธิ์ในโลกมนุษย์เช่นนี้ย่อมสามารถสังหารบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามนุษย์ได้โดยง่ายเหตุใดจึงพ่ายแพ้ได้…”
ข้างกายเด็กหนุ่มชุดขาวมีชายวัยกลางคนร่างผอมแห้งประดุจไม้ซีกนั่งอยู่
สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปมาเห็นได้ชัดว่ากำลังกังวลใจมาก “การต่อสู้เมื่อคืนที่เทือกเขาพันมังกรจะต้องมีความผิดปกติอย่างแน่นอน”
“ถ้าเช่นนั้นก็หาโอกาสจับตัวลูเยี่ยผู้นี้มาเสียจะได้สืบสาวราวเรื่องให้กระจ่าง”
แววตาของเด็กหนุ่มชุดขาวเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “น่าแค้นใจนักที่ข้าถูกกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินในโลกมนุษย์บีบกดไว้ไม่สามารถเปิดเผยกลิ่นอายพลังในตัวได้ไม่เช่นนั้นข้าคงล้างบางเมืองนี้แล้วกลั่นเอาเลือดและวิญญาณของพวกมนุษย์ในเมืองนี้มาสังเวยนานแล้ว!”
ชายวัยกลางคนร่างผอมกล่าวเสียงหนักแน่นว่า “ประมุขน้อยโปรดอย่าได้รีบร้อนโอกาสย่อ
