แสงรุ่งอรุณสาดส่องขับไล่ความมืดมิดยามราตรีจนสิ้นพร้อมกับห่อหุ้มทั่วทั้งเมืองหลวงไว้ด้วยเงาแสงอันสว่างไสว
ลูเยี่ยที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองอันสูงตระหง่านกลายเป็นจุดสนใจของสายตานับไม่ถ้วน
ไม่จำเป็นต้องอธิบายใดๆผู้คนต่างเข้าใจแล้วว่าราชวงศ์เซียงถึงคราวล่มสลายลงอย่างสิ้นเชิง
ราชวงศ์ที่สืบทอดมาแปดร้อยปีถูกลูเยี่ยเพียงผู้เดียวเหยียบย่ำไว้ใต้แทบเท้าภายในชั่วข้ามคืน!
บรรยากาศเงียบสงัดไม่มีสรรพเนียงใดๆจิตใจของทุกคนไม่อาจสงบลงได้
ลูเยี่ยกวาดสายตามองลงไปเบื้องล่างก่อนจะเอ่ยว่า “ตระกูลเวยเคยลงนามในหนังสือสารภาพผิดสาบานว่าจะไม่ขัดแย้งกับตระกูลลูของข้าอีกนี่คิดจะกลับคำแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“ลูเยี่ยเจ้าบังอาจก่อการกบฏล้มล้างแผ่นดินเช่นนี้เป็นโจรขบถตระกูลเวยของข้ามีหรือจะ…”
เวยหมิงตะโกนด้วยความโกรธทว่ายังไม่ทันจะกล่าวจนจบประโยคเหล่านั้นก็ถูกตบจนหายเข้าไปในลำคอ
เพียะ!
เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว
เวยหมิงเซถลาล้มลงกับพื้นในปากเต็มไปด้วยเลือดเมื่อเงยหน้าขึ้นจึงพบว่าผู้ที่ตบตนเองกลับกลายเป็นบรรพชนเวยตงเหลียง
“คุณชายลูโปรดอย่าได้เข้าใจผิด!”
เวยตงเหลียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ตระกูลเวยของข้าปกปักษ์แผ่นดินของราษฎรไม่ใช่แผ่นดินของราชวงศ์เซียง!”
ทุกคนต่างตกตะลึงนี่เขาเปลี่ยนข้างเร็วปานนี้เชียว?
เมื่อครู่นี้ใครกันที่ป่าวประกาศเรื่องคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ประกาศก้องว่าจะจงรักภักดีต่อราชวงศ์เซียง?
แล้วใครกันที่ประณามลูเ
