ฝนห่าใหญ่ได้หยุดลงแล้ว ในความมืดของราตรีมีเงาร่างมากมายมารวมตัวกันอยู่หน้าประตูวังหลวงจนหนาแน่นแออัด หากมองลงมาจากฟากฟ้าฝูงชนเหล่านั้นเปรียบเสมือนกระแสธารที่เชี่ยวกรากไหลมากองรวมกันอยู่ภายนอกกำแพงวัง กรมปราบปีศาจ กรมตรวจการเสวียนจิง กรมโหรหลวง รวมถึงกองกำลังจากทั่วทุกสารทิศในเมืองหลวงต่างก็รวมอยู่ในนั้นทั้งสิ้น
แม้กระทั่งเจ้าสำนักจีเสวียนหงแห่งสำนักศึกษาต้าเฉียนและเหล่าผู้อาวุโสอีกหลายท่านก็เดินทางมาถึงแล้วเช่นกัน
ราตรีอันมืดมิดปกคลุมไปด้วยบรรยากาศแห่งการเข่นฆ่าที่กดดันยิ่งนัก ทุกฝ่ายไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ พวกเขาเพียงรอคอยอยู่อย่างเงียบๆ วังหลวงทั้งแห่งถูกปิดผนึกด้วยพลังของค่ายกลเปลวเพลิงลี้ลับจื่อเวย ผู้ที่อยู่ภายนอกไม่อาจมองเห็นภาพเหตุการณ์ใดๆ และไม่อาจได้ยินเสียงเคลื่อนไหวใดๆ จากภายในได้เลย
ทำได้เพียงรอคอยเท่านั้น
“ทั้งที่รู้ว่าราชวงศ์เชียงของข้าประสบเคราะห์ เหตุใดพวกเจ้าถึงยังไม่ลงมือ?”
ที่ประตูใหญ่ของวังหลวง เชียงปอฉวีใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธเอ่ยปากด้วยความเดือดดาล
มหาเสนาบดีเหมิงเสวียนแห่งกรมปราบปีศาจยืนอยู่ตรงนั้น ดูเหมือนจิตใจล่องลอย เขาเมินเฉยต่อคำพูดของเชียงปอฉวีอย่างสิ้นเชิง
มหาเสนาบดีเซียโหวคูแห่งกรมตรวจการเสวียนจิงถอนหายใจพลางกล่าวว่า “วังหลวงถูกปิดผนึกไว้ พวกเราเข้าไปไม่ได้”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจนใจ
“พวกเจ้า…”
เชียงปอฉวีโกรธจนอกแทบจะระเบิด เขากวาดสายตามองไปยัง
