ยี่ยว่าเป็นโจรขบถต่อแผ่นดินสมควรถูกประหารชีวิต?
ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!
“ท่านผู้อาวุโสเวย…”
เซียงปอฉวิโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม
ร่างของเวยตงเหลียงวาบผ่านไปเพียงพริบตาเขาก็ซัดฝ่ามือกดทับเซียงปอฉวิลงกับพื้นทันที
“จักรพรรดิของราชวงศ์เซียงสิ้นสุดลงแล้วเจ้าเดนมนุษย์ตระกูลเซียงยังกล้ามาเห่าหอนอยู่อีกช่างรนหาที่ตายนัก!”
เวยตงเหลียงกล่าวจบก็เงยหน้าขึ้นประสานมือคารวะลูเยี่ยบนกำแพงเมือง “คุณชายลูจะจัดการกับเดนขบถผู้นี้อย่างไรดี?”
ทุกคนเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงในฐานะบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์เวยตงเหลียงผู้นี้ช่างปรับตัวได้ว่องไวนักพริบตาเดียวก็เริ่มทำงานรับใช้ลูเยี่ยเสียแล้ว!
แววตาของลูเยี่ยดูแปลกไปเล็กน้อย “เมื่อวานที่สำนักศึกษาตาเฉียนข้าได้สังหารเวยจงโหมวประมุขตระกูลเวยตระกูลเวยของพวกเจ้าไม่ควรจะโกรธแค้นข้าหรอกหรือ?”
“โง่เขลา!”
เวยตงเหลียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน “ใครทำกรรมใดไว้ ย่อมได้รับผลนั้นเสียดายที่ตอนนั้นข้าไม่อยู่ในเหตุการณ์มิเช่นนั้นคุณชายลูคงไม่ต้องเปลืองแรงลงมือเองข้าจะเป็นคนแรกที่สังหารเขาเสีย!”
ทุกคน “…”
ลูเยี่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาไม่น่าแปลกใจเลยที่ในอดีตตระกูลเวยถูกบังคับให้เขียนหนังสือสารภาพผิดเพราะกระดูกสันหลังของพวกเขาช่างยืดหยุ่นได้ตามสถานการณ์โดยแท
“ข้าขอถามอีกคำเดียว ยังมีใครคิดจะตั้งตนเป็นศัตรูกับลูผู้นี้อีกหรือไม่?”
ลูเยี่ยกวาดสายตามองเงาร่างนับไม่ถ้วนเบื้องล่างเสียงของเขาดังก้
