นอย่างเด็ดขาด! ข้า…”
ลูเยียหัวเราะพลางตัดบท “เรื่องในอนาคตค่อยว่ากันทีหลังเถิด ราชวงศ์นั้นไร้ความปราณีที่สุด”
เรื่องในอนาคตไม่มีใครรับรองได้ ในยามนี้ลูเยียเพียงแต่เตือนสติไว้ก่อน หากวันใดเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นจริงๆ…
ลูเยียก็ไม่รังเกียจที่จะเดินทางมายังวังหลวงแห่งนี้อีกสักรอบ!
“ไปกันเถิด ตามข้าไปวังหลวงสักหน่อย”
ลูเยียเดินนำออกจากดินแดนลับ “คาดว่านอกวังหลวงยามนี้คงจะครึกครื้นกันน่าดู”
ในห้วงความคิดของเขาร่างของเชียงปอฉวีค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างเงียบงัน
ตาแก่นำทหารรักษาพระองค์กลุ่มหนึ่งออกไปยังจวนของเวิงอวี้ชิวในคืนนี้ คาดว่าตอนนี้คงกลับมาแล้ว และคงถูกขวางไว้ที่ด้านนอกวังหลวงเป็นแน่
ตาแก่นี่จะต้องตายให้ได้!
นอกจากนี้ลูเยียยังอยากจะดูว่าในเมืองหลวงแห่งนี้มีขุมอำนาจอีกกี่กลุ่มและผู้คนอีกมากเพียงใดที่คิดจะมามีเรื่องกับเขา
และที่สำคัญที่สุดคือเซียหลิงชิวที่ยังถูกกักขังอยู่ในกรมปราบปีศาจ!
