ริมสระโลหิตมังกรเพลิงองค์ชายใหญ่เซียงฉางลวี่ไม่รู้ว่าฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดน้ำเสียงอันแหบพร่าของเขาดังสะท้อนไปทั่วบริเวณในชั่วขณะนั้นลูเยี่ยพลันสะบัดมือขึ้นตู้ม!
ปราณดาบชิงซวี่วาบขึ้นมาจากความว่างเปล่าโซ่สีดำที่พันธนาการหน้าท้องของเซียงฉางลวี่พลันขาดออกจากกันทันที
พานหลานอวินส่งเสียงครางในลำคอออกมาเงาร่างที่ยืนอยู่ในสระโลหิตมังกรเพลิงเซถอยหลังไปหลายก้าวในมืออีกข้างของนางยังกำเศษโซ่ที่ขาดเอาไว้
“ลงมือฆ่าคนต่อหน้าข้าเช่นนี้เป็นเพราะเจ้าขวัญเสียหรือเพราะไม่เห็นลูผู้หนึ่งอยู่ในสายตากันแน?”
ลูเยี่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบพานหลานอวินสายหน้าพลางกล่าว “เจ้าคิดมากเกินไปแล้วข้าเพียงแต่ไม่อยากให้การสนทนาระหว่างเราถูกเข้าได้ยินก็เท่านั้น”
เซียงฉางลวี่ตะโกนด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยว “นางปิศาจ! เจำกำลังกังวลว่าความลับจะรั่วไหลใช่หรือไม่!”
เขาอ่อนแอเกินไปแม้จะฟื้นขึ้นมาได้แต่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนจะสิ้นใจได้ทุกเมื่อ
ลูเยี่ยหยิบโอสถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บออกมาเม็ดหนึ่งแล้วส่งให้เซียงฉางลวี่ผ่านอากาศ “ประคองสติเอาไว้ก่อนตราบใดที่มีข้าอยู่นางก็ฆ่าเจ้าไม่ได้”
คำพูดเมื่อครู่ของเซียงฉางลวี่ทำให้เขาเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งพานหลานอวินไม่ใช่เทพมารจากนอกอาณาเขตแน่นอนทว่าทารกในครรภ์ของนางต่างหากที่เป็น!
เจ้ายังเป็นทารกมารที่สูบกินปราณโชคชะตาแผ่นดินและปราณบริสุทธิ์ชีพจรมังกรมาเป็นของตน!
หากเป็นเช่นนี้เมื่อทาร
