พานหลานอวินขมวดคิวงาม “เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีกถึงจะยอมเปิดทางรอดให้?”
ลูเยี่ยเลื่อนสายตาลงต่ำมองไปยังหน้าท้องของพานหลานอวินที่จมอยู่ในสระโลหิตมังกรเพลิงใบหน้างดงามของพานหลานอวินเปลี่ยนไปทันที “เจ้าคิดจะแตะต้องทารกในครรภ์ของข้าอย่างนั้นหรือ? ไม่ได้เด็ดขาด!!”
ลูเยี่ยกล่าวโดยไม่เสียเวลาคิด “ทารกมารต้องตายนี่คือขีดจำกัดสูงสุดของข้า!”
พานหลานอวินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เช่นนั้นก็มาสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่งเจ้าฆ่าข้าได้แต่ผู้อาวุโสตระกูลลูของเจ้าต้องตายตกตามกันไปหมด!!”
“และเจ้าก็อย่าหวังจะได้รู้ความลับในป้ายไร้อักษรสองชิ้นนั้น!”
นางเน้นย้ำทีละคำด้วยความเด็ดเดี่ยว
ลูเยี่ยส่งเสียงตอบรับสั้นๆก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ถ่วงเวลามานานขนาดนี้คงเตรียมการไว้พร้อมแล้วกระมัง?”
พานหลานอวินชะงักไปชั่วขณะ
ลูเยี่ยโจมตีทันทีโดยไม่รอช้านิ้วทั้งห้าดุจดาบฟาดฟันเข้าใส่พานหลานอวินปราณดาบที่เกิดจากเจตจำนงดาบชิงซวี่พุ่งทะยานออกไปราวกับผ้าแพรสีเขียวอ่อนเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันแหลมคมไร้ที่เปรียบตู้ม!
เมื่อดาบฟันลงมาร่างของพานหลานอวินถูกซัดกระเด็นออกไปสระโลหิตมังกรเพลิงถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนเกิดเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ขึ้น
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?”
พานหลานอวินมีโลหิตไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดใบหน้าบิดเบี้ยวกรีดร้องออกมา “หากข้าตายพวกผู้อาวุโสตระกูลลูของพวกเจ้าก็ต้องตายตามข้าไปด้วย!!”
นางได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีที่กะทันหันนี้ตามร่า
