สามารถสืบหาความจริงของสงครามด่านเทียนหลางได้อีก”
พานหลานอวินเงยหน้ามองเด็กหนุ่มชุดดำที่มีสีหน้าเปลี่ยนไปมาก่อนจะยิ้มออกมาอย่างงดงามยิ่งขึ้นว่า
ในตอนนั้นเองลูเยียกลับหัวเราะออกมา “ท่านปู่ของข้าและคนอื่นๆ ยังไม่ตาย! ใช่หรือไม่?”
พานหลานอวินชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจางลง “ถูกต้อง หากเขาตายไปแล้วหากเกิดวันใดวันหนึ่งลูซิงอีกลับมา ข้าจะเอาอะไรมาข่มขู่เขาเล่า?”
“ข้าไม่อยากให้เรื่องที่ฝ่าบาทถูกกักขังในเขตหวงห้ามลึกลับที่หาต้องแพร่งพรายออกไปเพราะลูซิงอีหรอกนะ”
หัวใจของลูเยียพองโตด้วยความยินดีอย่างที่สุด ท่านปู่และคนอื่นๆ ยังไม่ตาย!
นี่คือข่าวดีที่สุดที่เขาได้รับตั้งแต่ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล และไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้ลูเยียมีความสุขได้มากไปกว่าการที่ท่านปู่และคนในครอบครัวยังมีชีวิตอยู่!
พานหลานอวินถอนหายใจยาว “น่าเสียดาย ข้าคาดไม่ถึงเพียงเรื่องเดียวคือเด็กหนุ่มที่นอนซมไม่ฟื้นมาสามปีอย่างเจ้า เมื่อตื่นขึ้นมากลับรุ่งโรจน์ได้อย่างรวดเร็วเพียงนี้ เพียงแค่เวลาครึ่งปีเท่านั้นก็มีความสามารถในการบุกเข้าวังหลวง เหยียบย่ำเทือกเขาพันมังกรและมายืนอยู่ตรงหน้าข้าด้วยท่าที่ที่อุกอาจดุดันถึงเพียงนี้…”
แววตาของพานหลานอวินฉายแววความจนใจอย่างไม่อาจปิดบัง สรรพสิ่งผันผวนหาความแน่นอนไม่ได้ก็เป็นเช่นนี้เอง
ลูเยียกล่าวว่า “พูดไปพูดมาสุดท้ายแล้วเจ้าก็ยังคงต้องการเอาชีวิตของท่านปู่และคนอื่นๆ มาข่มขู่ข้าใช่หร
