็ญ!
อีกทั้งเหล่าปีศาจในโลกนี้จะต้องฉวยโอกาสก่อความวุ่นวายสร้างภัยพิบัติไปทั่วทั้งใต้หล้าผู้คนมากมายจะต้องล้มตายด้วยพิษภัย!”
“และทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้าที่ทำให้เกิดขึ้น!”
ใบหน้าของเซียงอวินเฮอเขียวคล้ำด้วยความเคียดแค้นและรันทดใจทว่าเขากลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่กล้าลงมือ
เห็นได้ชัดว่าการปรากฏตัวของอวินเจินเที่ยนเมื่อครู่นี้ได้ทำให้บรรพชนแกนศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ!
“ในยามปกติข้าก็ไม่เห็นว่าราชวงศ์เซียงของพวกเจ้าจะใส่ใจใยดีราษฎรถึงเพียงนี้”
ลูเยี่ยมองด้วยสายตาเยาะเย้ย “ทว่าเมื่อตระกูลกำลังจะพินาศผู้คนกำลังจะสิ้นชีวิตกลับเอาชื่อเสียงของราษฎรทั่วหล้ามาเป็นข้ออ้างเพื่อก่นด่าข้าหมอดำใบนี้ข้าไม่รับเด็ดขาด!”
สีหน้าของเซียงอวินเฮอเปลี่ยนแปลงไปมาเขากล่าวว่า
“ลูเยี่ยเจ้าพอจะมีหนทางให้ราชวงศ์เซียงได้มีที่ยืนเพื่อรอดชีวิตไปได้บ้างหรือไม่?”
ลูเยี่ยย้อนถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หากตระกูลลูของข้าตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้เจ้าจะทำเช่นนั้นหรือไม่?”
เซียงอวินเฮอตกอยู่ในความเงียบทันทีแท้จริงแล้วทุกคนต่างรู้กระจ่างว่านับตั้งแต่วินาทีที่วังหลวงล่มสลายเส้นทางของพวกเขาก็มีเพียงความตายที่รออยู่เท่านั้น
ลูเยี่ยพลันเอ่ยขึ้นว่า “แล้วพานกุ้ยเฟยผู้นั้นเล่า… เหตุใดนางจึงมิยอมปรากฏกายออกมาเสียที?”
ม่านตาของเซียงอวินเฮอพลันหดแคบลงทันที!
ลูเยี่ยลงมืออย่างฉับพลันสะบัดดาบพิชิตมารออกมาแล้วฟาดฟันเข้าใส่ทันที
เ
