ไปเยือนตระกูลอวินแห่งเวยซานเมื่อใด?
ลูเยี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “วางใจเถิดและเมื่อถึงเวลานั้น… คงต้องรบกวนท่านออกหน้าให้ข้าสักครา”
เขาแอบคิดในใจว่า… เพื่อภรรยาของข้าต่อให้บุกน้ำลุยไฟข้าก็ต้องไปให้ได้
“ถ้าเช่นนั้นก็ดี”
อวินเจินเที่ยนตบไหล่ลูเยี่ยเบาๆ “ข้าไปละ”ร่างกายของเขาค่อยๆหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ส่วนลูเยี่ยก้าวเดินขึ้นสู่เทือกเขาพันมังกร
สายฝนสีเลือดค่อยๆเบาบางลงจนจางหายไป
บนเทือกเขาพันมังกรเต็มไปด้วยความโกลาหลซากศพและคราบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วทุกหนแห่ง
บางครั้งยังพบเห็นผู้คนที่บาดเจ็บสาหัสจวนเจียนจะสิ้นใจและเมื่อคนเหล่านั้นเห็นลูเยี่ยต่างก็พากันหวาดผวาจนหน้าถอดสี
ลูเยี่ยไม่สนใจเขามุ่งหน้าขึ้นสู่ยอดเขาตามทางของตน
“ลูเยี่ย! ข้าจะสู้ตายกับเจ้า!”
มีเสียงคำรามด้วยความโกรธพุ่งเข้ามาหมายจะสังหารเข
แต่ผลลัพธ์คือยังไม่ทันได้เข้าใกล้เขาก็ถูกลูเยี่ยสังหารอย่างง่ายดาย
กึ่งกลางทางของเทือกเขาพันมังกรนี้
ลูเยี่ยหยุดฝีเท้าอย่างเงียบงัน
เซียงอวินเฮอเนื้อตัวโชกไปด้วยเลือดยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างผมเผาสยายรุงรังสภาพช่างน่าสมเพชยิ่งนัก
“ลูเยี่ยการที่เจ้าทำลายราชวงศ์เซียงของข้าเท่ากับทำลายกฎเกณฑ์และระเบียบที่ใช้ปกครองแผ่นดินตาเฉียนไปสิ้น!”
เซียงอวินเฮอเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าเจ้ารู้หรือไม่ว่าทำเช่นนี้จะนำพาความโกลาหลมาสู่ใต้หล้า! เปลวเพลิงแห่งสงครามจะลุกโชนไปทั่วทุกระแหงราษฎรทั่วหล้าจะต้องตกอยู่ในทุกข์เข
