ในชั่วขณะลูเยี่ยรู้สึกเหมือนตกลงสู่ห้วงลึกวิกฤติถึงชีวิตทำให้พลังเลือดลมทั่วร่างของเขาเกือบจะถูกแช่แข็งไม่ต้องคาดเดาให้เสียเวลาต่อให้เป็นบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์อยู่ทินี่ก็คงจะถูกทำลายในชั่วพริบตาเช่นกันพลังของค่ายกลนี้ช่างน่ากลัวถึงขั้นเหลือเชื่อ!
แต่ลูเยี่ยไม่ได้ถอยหนีจิตใจของเขายังคงมั่นคงดุจขุนเขา
ยามที่พลังแห่งค่ายกลโลหิตมังกรเฉียนหยวนพุ่งเข้ากดทับหมายปลิดชีพลูเยี่ยเพียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
“ท่านผู้อาวุโสอวินต้องรบกวนท่านแล้ว”
ร่างเงาเลือนรางสายหนึ่งปรากฏขึ้นข้างกายลูเยี่ยก่อนจะสะบัดชายแขนเลื่อวูบหนึ่งวงแหวนเทพสีทองอร่ามปรากฏขึ้นห่อหุ้มร่างทั้งร่างของลูเยี่ยไว้ภายใน!
เลือดสาดกระเซ็นออกมาพลังของค่ายกลสังหารที่สามารถกวาดล้างบรรพชนแกนศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างง่ายดายกลับถูกวงแหวนเทพสีทองต้านทานไว้ได้อย่างสิ้นเชิง
ร่างเลือนรางนั้นยืนอยู่ตรงนั้นและไม่ถูกพลังของค่ายกลสังหารสั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย!
“รบกวนอันใดกันเจ้ากับข้าจะมาเกรงใจทำไมให้เสียมารยาท?”
ร่างเลือนรางนั้นเป็นชายชราผู้หนึ่งในอาภรณ์ขาวผมยาวสยายใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งทระนงน้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยราวกับจะตำหนิที่ลูเยี่ยใช้คำว่า ‘รบกวน’ กับเขา
ลูเยี่ยยิ้มออกมา
ชายชราในอาภรณ์ขาวตรงหน้านี้คืออวินเจินเที่ยนหนึ่งในสิบเก้าบรรพจารย์ในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา
มาจากตระกูลอวินแห่งเวยซานในดินแดนหลิงช
