าง
ลูเยี่ยนึกถึงอวินเป่ยเฉินขึ้นมาทันทีดูจากกิริยาท่าทางแล้วเขามีบุคลิกคล้ายกับผู้อาวุโสอวินอยู่สามส่วนจริงๆ!
ค่ายกลโลหิตมังกรเฉียนหยวนส่งเสียงคำรามกึกก้องปลดปล่อยพลังอันน่าเกรงขามราวกับคลื่นยักษ์โจมตีเข้ามาอย่างต่อเนื่องแต่กลับไม่อาจสั่นคลอนวงแหวนเทพสีทองที่ห่อหุ้มร่างของลูเยี่ยได้และไม่อาจทำอันตรายต่อท่านผู้อาวุโสอวินได้เช่นกัน
“น้องชายเจ้านั่งพักผ่อนอยู่ที่นี่เถิดข้าจะไปบดขยี้ค่ายกลสังหารสุนัขนี้ให้เอง!”
อวินเจินเที่ยนเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย
สิ้นเสียงร่างของเขาก็สืบเท้าพุ่งทะยานออกไปทันที
“ท่านผู้อาวุโสอวินท่านแค่ทำลายค่ายกลนี้ก็พอ”
“ส่วนที่เหลือให้ข้าเป็นคนจัดการเอง!”
ลูเยี่ยรีบเอ่ยขึ้น “หากท่านไม่ฟังข้าต่อไปข้าจะไม่ไปตระกูลอวินแห่งเวยซานของท่านเด็ดขาด!”
อวินเจินเที่ยนหัวเราะดัง “ฮ่าๆ!”
ลูเยี่ยลอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ฉินชิงหลีเดินทางไปยังตระกูลอวินแห่งเวยซานแล้วหากในอนาคตต้องการให้ตระกูลอวินแห่งเวยซานอนุญาตให้ตนเองแต่งงานกับฉินชิงหลิอวินเจินเที่ยนต้องมีชีวิตอยู่เท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ลูเยี่ยจึงไม่อยากให้พลังรอยประทับของอวินเจินเที่ยนต้องถูกใช้จนเหือดแห้งหายไปและการที่ครั้งนี้เขาเลือกขอให้อวินเจินเที่ยนลงมือแทนที่จะขอให้บรรพจารย์ ‘ฟูหนานถึง’ ปรมาจารย์ด้านค่ายกลนั้นก็มีเหตุผลอื่นแอบแฝงอยู่…
“อะไรกันแค่วิญญาณที่ตายไปนานแล้วหรือนี่?”
บนเทือกเขาพันมังกรเซียงอวินเฮอขมวดคิ้ว “นี่คือ
