บหน้าของเชียงอวินเฮอปรากฏจิตสังหารที่ไม่อาจยับยั้งได้แล้ว
“หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ราชวงศ์เชียงจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?”
“จนถึงตอนนี้หากไม่สังหารลูเยีย ทั่วทั้งใต้หล้าจะมองว่าราชวงศ์เชียงของเราเป็นเช่นไร?”
“และเมื่อฝ่าบาทเสด็จกลับมา พวกเราจะกราบทูลรายงานพระองค์ได้อย่างไร!”
เสียงดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้องภายในตำหนักใหญ่ ทุกคนมองออกว่าปรมาจารย์อาวุโสสูงสุดโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดแล้ว
“ท่านปรมาจารย์อาวุโสสูงสุด ขออนุญาตกล่าวคำไม่สุภาพสักประโยค”
ชายชุดดำคนหนึ่งเอ่ยปาก “เรื่องราวครั้งนี้ล้วนเป็นความผิดของกุ้ยเฟยพานหลานอวินและเชียงปอฉวีที่ไร้ความสามารถ! จำเป็นต้องเอาผิดกับพวกเขาทั้งสองคน!”
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ยากจะปกปิด
การปฏิบัติการโจมตีลูเยียในครั้งนี้ พานหลานอวินและเชียงปอฉวีเป็นผู้รับผิดชอบหลัก ราชวงศ์เชียงมอบอำนาจเกือบทั้งหมดให้ทั้งสองคนควบคุม ต้องการสิ่งใดล้วนได้สิ่งนั้น
แต่บัดนี้ไม่เพียงแค่ไม่สามารถสังหารลูเยียได้ กลับถูกลูเยียบุกเข้ามาในวังหลวง เรื่องนี้จะทำให้ใครไม่โกรธได้อย่างไร?
“ช่างเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ!”
ปรมาจารย์อาวุโสสูงสุดเชียงอวินเฮอพลันลุกพรวดขึ้นแล้วสะบัดฝ่ามือฟาดออกไปในอากาศ ปัง!
ร่างของชายชุดดำคนนั้นระเบิดเป็นจลจูทันที ผู้คนที่นั่งอยู่ในที่นั้นต่างตกใจสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที ไม่มีใครคาดคิดว่าเพียงแค่เพราะประโยคเดียว ปรมาจารย์อาวุโสสูงสุดถึงกับลงมือสังห
