ารคนเลยทีเดียว!
เวลาคับขันถึงเพียงนี้แล้วยังจะมีหน้ามาตัดพ้อต่อว่ากันอีกหรือ!
แววตาของเชียงอวินเฮอเย็นเยียบประดุจน้ำแข็ง กวาดมองไปที่ทุกคนที่นั่งอยู่ “ข้าเองเป็นผู้สนับสนุนให้พานกุ้ยเฟยและเชียงปอฉวีลงมือทำเช่นนี้ พวกเจ้าจะตามมาเอาผิดข้าด้วยหรือไม่?”
ทุกคนเงียบกริบราวกับจักจั่นในฤดูหนาว
เชียงอวินเฮอค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ “เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือต้องรีบแก้ไขสถานการณ์อันตรายที่อยู่ตรงหน้า! วังหลวงถูกยึดครองไปแล้ว เราต้องหาวิธีชิงกลับมาให้ได้!”
แต่พูดไม่ทันขาดคำก็มีคนรีบมารายงาน “ท่านปรมาจารย์อาวุโสสูงสุด เพิ่งได้รับข่าวว่าขันทีเฝิงเทียนเป่าได้สิ้นใจในสนามรบเสียแล้ว!”
อะไรนะ?
ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างตกตะลึง พวกเขาไม่อาจนั่งนิ่งได้อีกต่อไป ขันทีเฝิงเป็นถึงบรรพชนแก่นศักดิ์สิทธิ์!
แม้แต่เขาก็ยังต้องจบชีวิตลงเชียวหรือ?
“ตื่นตระหนกไปทำไม!”
เชียงอวินเฮอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พวกเรายังอยู่ที่นี่ เทือกเขาพันมังกรยังไม่ได้แตกพ่าย!”
มีผู้กล่าวอย่างร้อนรน “ท่านปรมาจารย์อาวุโสสูงสุด สถานการณ์คับขันยิ่งนัก ขอท่านตัดสินใจด้วยเถิด!”
สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่เขา
เสียงทรงพลังของเชียงอวินเฮอดังขึ้น “ลูเยียกล้าบุกเข้าวังหลวง เขาจะไม่หยุดเพียงเท่านี้แน่นอน!”
เขาย่อมรู้ดีว่าเรื่องราวมาถึงจุดที่ไม่อาจถอยกลับได้อีกแล้ว หากไม่สะสางบัญชีแค้นกับเราให้จบสิ้น ภายภาคหน้าเขาและตระกูลลูย่อมต้องถูกเราตามล้างแค้นไม
