แต่นิดเดียว
“เหลือเชื่อจริงๆ มีคนบุกทะลวงค่ายกลเปลวเพลิงลี้ลับจื่อเวยเข้ามาถึงวังหลวงได้หรือนี่?”
ตลอดสามร้อยปีที่ผ่านมาไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเลย!
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
“ช่างรนหาที่ตายนัก!”
“ลงมือเร็ว! ไม่ว่าจะมีศัตรูบุกเข้าวังหลวงมากมายเพียงใด คืนนี้ต้องให้เขาตายไม่มีแม้แต่ที่ฝังศพ!”
ทั่วทั้งวังหลวงวุ่นวายไปหมด เสียงตะโกน เสียงเรียกร้อง และเสียงสบถด้วยความโกรธแค้นดังขึ้นสลับกันไปมา
เมื่อทหารรักษาพระองค์ชุดที่สามบุกขึ้นไปบนหอสังเกตดวงดาว เสียงนกหวิดและแตรสัญญาณดังขึ้นอย่างเร่งด่วนทั่วพระราชวัง แสงวาบของวิชาตัวเบาเหล่านั้นกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ทุกที
คนที่เร็วที่สุดคือชายชราในชุดเทาที่มีใบหน้าขาวซีดและไม่มีหนวดเครา เห็นได้ชัดว่าเป็นขันทีเฝิงที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้าง ‘พานหลานอวิน’
แม้จะยังห่างออกไปกว่าพันจั้ง เขาก็เริ่มลงมือแล้ว ตุม!
เขาซัดฝ่ามือออกไปคราหนึ่ง ปรากฏรอยฝ่ามือสีทองยักษ์สว่างวาบไปทั่วท้องนภา กระแทกม่านฝนจนกระจายหายไปสิ้น พลังอำนาจที่มีเพียงผู้อยู่ในขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่จะมีได้ ทำให้ผู้คนมากมายต้องตกตะลึง ราวกับได้เห็นการอัศจรรย์ของเทพเจ้าทีเดียว!
วันนี้ที่สำนักศึกษาต้าเฉียนตอนที่เจ้าสำนักจีเสวียนหงลงมือก็ได้สร้างความตื่นตระหนกไปทั่วเมืองหลวงแล้ว
เมื่อขันทีเฝิงลงมือในตอนนี้ก็ทำให้เกิดความตื่นตระหนกไปทั่วทั้งสิบทิศ ดึงดูดความสนใจของเหล่าใต้เท้าในเมืองหลวงไปก
