“ล้อมที่นี่เอาไว้ให้หมด!”
“ไม่ว่าใครก็ตามที่พยายามหนีออกมาจากจวนของเว่ยอวี่ซิว จงประหารทิ้งไม่ต้องละเว้น!”
ท่ามกลางราตรีที่ฝนโปรยปราย เชียงปอฉวีออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด ทหารรักษาพระองค์ที่ติดอาวุธครบมือเริ่มเคลื่อนไหวในทันที พวกเขาล้อมจวนของเว่ยอวี่ซิวไว้อย่างแน่นหนา ไม่ให้น้ำแม้แต่หยดเดียวไหลออกมาได้ เชียงปอฉวียืนเอามือไพล่หลังดวงตาเย็นเยียบจ้องมองไปข้างหน้า ปล่อยให้สายฝนโหมกระหน่ำจนชุดคลุมเปียกโชก
ก่อนหน้านี้ภายในวังหลวง การตบหน้าหนึ่งครั้งของพานหลานอวินทำให้ใจของเขารู้สึกอับอายและแค้นใจยิ่งนัก จนถึงตอนนี้ยังรู้สึกแสบที่แก้มร้อนผ่าวไม่หาย
“ใต้เท้า คนของกรมตรวจการเสวียนจิง กรมโหรหลวง และกรมปราบปีศาจได้เดินทางมาแล้ว อีกไม่นานก็จะมาถึงที่นี่!”
ผู้ใต้บังคับบัญชาเข้ามารายงาน
เชียงปอฉวีเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ
จนถึงตอนนี้เขาก็ยังคงมืดแปดด้าน เหตุใดป้ายคำสั่งที่องค์ชายใหญ่มอบให้แก่ลูเยียถึงได้มาปรากฏอยู่ที่จวนของเว่ยอวี่ซิวได้?
หรือว่าลูเยียจะยังไม่ได้ตายจริงๆ?
แต่ต่อให้ลูเยียจะยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ไม่น่าจะโง่เขลาถึงเพียงนี้!
การปล่อยให้กลิ่นอายของป้ายคำสั่งนั้นรั่วไหลออกมา มันจะต่างอะไรกับการเปิดเผยร่องรอยของตัวเองกันเล่า?
แล้วยังมียังเว่ยจงโหมวอีกเล่า เขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วกันแน่?
ตาเฒ่าจีเสวียนหงผู้นั้นสวมบทบาทใดในเกมนี้กันแน?
เชียงปอฉวีคาดเดาอะไรไม่ออกเลย
“ใต้เท้า ที่จวนของเว่ยอวี่ซ
