เจ้าสำนักแห่งสำนักศึกษาต้าเฉียนมีนามว่า “จีเสวียนหง” เป็นผู้ที่ใครๆ ในใต้หล้าต่างรู้จักในฐานะบรรพชนขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเสาหลักของสำนักศึกษาอีกด้วย เขามาเป็นที่เลื่องลือในเรื่องของ “นิสัยอันอ่อนโยนและโอบอ้อมอารี” ทั้งยังเป็นที่เคารพนับถืออย่างสูงในแวดวงผู้ฝึกตนแห่งต้าเฉียน ทว่ายามที่เขาปรากฏตัวขึ้นนั้นกลับเป็นจังหวะเดียวกับที่เห็นลูเยียบิดข้อมือของรองเจ้าสำนักซุนจื่อโหยวจนขาดสะบั้นพอดี
เพียงพริบตาเดียวพลังลมปราณทั่วร่างของเขาก็คำรามกึกก้อง ม่านฝนเหนือท้องฟ้าสำนักศึกษาต้าเฉียนถูกกระแทกจนแตกกระจายหายไปสิ้น
แม้แต่เมฆฝนที่ปกคลุมทั่วฟ้าก็ถูกสะเทือนจนสลายไป!
แสงจากฟากฟ้าหลั่งไหลลงมากระจายไปทั่วบริเวณที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดแห่งนี้ ดูแล้วช่างบาดตายิ่งนัก เหล่าศิษย์ในสำนักศึกษาต่างมองดูร่างอันสูงใหญ่ของจีเสวียนหงด้วยความรู้สึกสั่นสะเทือนในหัวใจ
นี่คือบารมีของเจ้าสำนักหรือ?
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นท่านเจ้าสำนักผู้ใจดีและอ่อนโยนเสมอมาแสดงพลังอำนาจออกมาเช่นนี้
ราวกับเทพเจ้าเสด็จมาเยือนโลกมนุษย์ก็มิปาน!
ลูเยียเองก็หันมองไปทางเจ้าสำนักศึกษาเช่นกัน เมื่อตอนอายุสิบสี่ปีในงานเลี้ยงที่วังหลวง จีเสวียนหงก็อยู่ทนนั่น ในตอนนั้นเขายังเคยยิ้มแย้มเอ่ยชวนลูเยียให้เข้ามาเล่าเรียนในสำนักศึกษา แต่ฉันนั้นก็เป็นเพียงวาสนาที่ได้พบพานกันเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
และในตอนนี้เมื่อมองจ
