ีเสวียนหงที่กำลังปลดปล่อยพลังพุ่งทะยานเสียดฟ้าจนหมู่เมฆสลาย ลูเยียก็ได้เตรียมใจที่จะเดิมพันด้วยชีวิตไว้พร้อมแล้ว!
“ท่านเจ้าสำนัก เรื่องนั้นมีเบื้องลึกเบื้องหลังอันใดอยู่!”
ชายชราชุดขาวรีบก้าวออกมาข้างหน้าด้วยใบหน้าอันร้อนรน หมายจะอธิบายเรื่องราว
ทว่าจีเสวียนหงตัดบทว่า “ไม่จำเป็นต้องอธิบาย เจ้าถอยไปเถิด”
หัวใจของชายชราชุดขาวดิ่งวูบ ผู้อาวุโสของสำนักศึกษาทั้งสิบเอ็ดคนถูกสังหารในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้ลูเยียจะถูกใส่ร้ายป้ายสีเพียงใดก็ยากที่จะได้รับการให้อภัย!
“ท่านเจ้าสำนัก สังหารเจ้าคนชั่ววนันเสีย เพื่อแก้แค้นให้รองเจ้าสำนักและคนอื่นๆ ด้วย!”
ไม่รู้ว่าศิษย์คนใดแผดร้องออกมาด้วยความโกรธแค้น ทันใดนั้นก็นำมาซึ่งเสียงด่าทอที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
“สังหารเขาซะ!”
“สังหารเขา!!”
มุมมองย่อมเปลี่ยนไปตามฐานะ มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้เอง ศิษย์ในสำนักศึกษาย่อมเข้าข้างทางสำนักเป็นธรรมดา พวกเขามองเห็นเพียงลูเยียที่ลงมือสังหารคนย่อมเกิดความโกรธแค้นประหนึ่งเป็นศัตรูรวมกัน เสียงตะโกนให้สังหารดังสนั่นหวั่นไหว อารมณ์ของฝูงชนถูกปลุกเร้าอย่างรุนแรง ทำให้บรรยากาศในที่แห่งนี้ยิ่งดูน่าสะพรึงกลัว
จีเสวียนหงมีสีหน้าเรียบเฉย เขาชี้ไปยังซากศพที่เกลื่อนกลาด “ทั้งหมดนี่เจ้าเป็นคนสังหารหรือ?”
ลูเยียตอบอย่างตรงไปตรงมา “ถูกต้อง”
ชายชราผมขาวที่ถูกตวาดให้ถอยไปก่อนหน้านี้ยังคงรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ท่านเจ้าสำนัก เรื่อ
