งที่เกิดขึ้นวันนี้ล้วนเริ่มต้นจากผู้อาวุโสสวีเยียนอวินและปะทุขึ้นเพราะคำสั่งของรองเจ้าสำนักซุนจื่อโหยว ข้าสงสัยว่า…”
จีเสวียนหงขมวดคิ้วเอ่ยว่า “ความถูกผิดเรื่องนี้ข้ารู้ดีอยู่แล้วในใจ! อย่าได้พูดอีกเลย”
ชายชราผมขาวพูดไม่ออก สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและทุกข์ใจ
จีเสวียนหงมองลูเยียแล้วถามย้ำอีกครั้งว่า “เจ้ามีอะไรจะอธิบายหรือไม่?”
ลูเยียกล่าวว่า “สมควรสังหาร!”
เจ้าสำนักได้เดินทางมาด้วยตนเองแล้ว แต่คนผู้นี้กลับยังบังอาจโอหังถึงเพียงนี้!
เหล่าศิษย์จากสำนักศึกษาถึงกับตกตะลึงเกือบสงสัยว่าตนได้ยินผิดไป บางคนคิดว่าเจ้าสำนักกำลังกล่าวประชดประชัน
แต่แล้วทุกคนก็ได้ยินจีเสวียนหงกล่าวว่า “ไม่รู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดี ไม่แยกแยะดำขาวแล้วลงมือต่อสู้กันเช่นนี้ ตายไปก็สมควรแล้ว!”
ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงัดประหนึ่งป่าช้าไร้ซึ่งเสียงใดๆ
ครานี้ทุกคนจึงตระหนักว่าเจ้าสำนักไม่ได้พูดประชดประชันแต่อย่างใด!
ชายชราผมขาวอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง ที่แท้เป็นเขาเองที่คิดมากเกินไปใช่หรือไม่?
ลูเยียอดไม่ได้ที่จะมองดูเจ้าสำนักของสำนักศึกษาใหม่อีกครั้ง
เขาเองก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย โลกใบนี้ไม่เคยขาดแคลนคนที่เข้าข้างพวกพ้องมากกว่าเหตุผล แต่เห็นได้ชัดว่าจีเสวียนหงไม่เหมือนกัน
“ท่านเจ้าสำนัก หรือว่าท่านรองเจ้าสำนักและคนอื่นๆ ต้องตายเปล่าหรือ? พวกเขาเพียงแค่อยากการจับตัวลูเยียเพื่อแก้แค้นให้ผู้อาวุโสสวีเยียนอวินจะมีความผิดได้อย่
