างไร?”
ศิษย์คนหนึ่งร้องตะโกนด้วยความเศร้าและโกรธแค้น คำพูดนี้ทำให้ศิษย์หลายคนรู้สึกเห็นด้วย ลูเยียสังหารคนมามากมายจะเรียกว่า ‘สังหารได้ดี’ ได้อย่างไร?
จีเสวียนหงยกมือขึ้นอย่างฉับพลันแล้วคว้ากลางอากาศ ศิษย์ที่แผดร้องด้วยความคับแค้นคนนั้นร่วงลงมากระแทกพื้นตรงหน้าจีเสวียนหงทันที
“ข้าจำได้ว่าเจ้าชื่อเชียงซื่อเตอมาจากราชวงศ์เชียงใช่หรือไม่?”
จีเสวียนหงมีสีหน้าสงบนิ่ง
ศิษย์ที่มีชื่อว่าเชียงซื่อเตอรู้สึกตกใจสงสัยในใจ แต่ปากกลับขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกล่าวว่า “ไม่ทราบว่าท่านเจ้าสำนักจับตัวศิษย์มาด้วยเหตุใด? เพียงเพราะศิษย์กล่าววาจาเที่ยงธรรมให้ท่านรองเจ้าสำนักอย่างนั้นหรือ?”
จีเสวียนหงถอนหายใจ “ราชวงศ์เชียงของพวกเจ้าจะไม่หยุดจนกว่าจะลากสำนักศึกษาต้าเฉียนให้จมน้ำไปด้วยกันใช่หรือไม่?”
เชียงซื่อเตอใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง “ท่านเจ้าสำนักกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”
จีเสวียนหงกล่าวอย่างสงบ “คิดจะใช้สำนักเป็นดาบแหลม ยังคิดว่าข้า จีเสวียนหง เป็นคนโง่เขลาจวงฟี่หรือว่าข้า จีเสวียนหง จะไม่มีโทสะ?”
เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างหนึ่งที ปัง!
ร่างกายของเชียงซื่อเตอแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ติดตายทันทีในที่นั้น
ภาพที่เต็มไปด้วยเลือดนี้ทำให้ศิษย์เหล่านั้นที่อยู่ไกลออกไปตกตะลึงในทันที ทุกคนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่รู้จะทำอย่างไร
แม้จีเสวียนหงยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง สายตามองไปยังลูเยีย “ลูเยีย เจ้ามีสองทางเลือก หนึ่ง รอจนกว่าข้าจ
