ลูเยียเดินออกมาแล้วไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อยเขาก้าวออกมาจากค่ายกลแปดทิศสี่บรรพตอย่างสบายๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนอย่างไรอย่างนั้น
เหล่าผู้อาวุโสทั้งสี่ที่ควบคุมและขับเคลื่อนค่ายกลสังหารต่างพากันตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
ภายใต้การควบคุมของพวกเขาพลังอานุภาพของค่ายกลสังหารได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ซึ่งสามารถสังหารปรมาจารย์ยุทธแห่งหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างง่ายดาย
ทว่าเด็กหนุ่มในขอบเขตแทนทองคำอย่างลูเยียกลับไม่เป็นอะไรเลย!
ยิ่งไปกว่านั้นค่ายกลก็ไม่ได้ถูกทำลายหรือได้รับความเสียหายจากการโจมตีแต่แต่อย่างใด
แต่อย่างไรก็ตามลูเยียกลับเดินออกมาอย่างไร้บาดแผลใดๆ ใครจะไม่ตกตะลึงกันเล่า?
สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับสายน้ำจากสวรรค์พังทลายลงสู่โลกมนุษย์
รองเจ้าสำนักซุนจื่อโหยวและเหล่าผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็ตกใจจนหน้าถอดสีไม่อาจที่จะเชื่อสายตาตนเอง
“เจ้าพวกสารเลวพวกเจ้าจงใจปล่อยเขาใช่หรือไม่?”
ซุนจื่อโหยวโกรธจัดตวาดด่าทอผู้อาวุโสทั้งสี่ที่ควบคุมค่ายกลสังหาร
ผู้อาวุโสทั้งสี่รีบอธิบายด้วยความอัดอั้นตันใจต่อหน้าสายตาของทุกคนเช่นนี้พวกเขาจะกล้าปล่อยไปได้อย่างไร?
มีเพียงชายชราผมขาวเท่านั้นที่รู้สึกดีใจอย่างล้นเหลือเมื่อลูเยียไม่ได้รับอันตรายเรื่องราวก็ยังมีหนทางให้แก้ไข
แตกต่างจากครั้งก่อนคราวนี้ลูเยียไม่ได้หลบหนีอีกต่อไปก่อนหน้านี้เขาคิดว่าสำนักศึกษาต้าเฉียนถูกคนอื่นใช้เป
