บาก!
ในที่ไกลออกไปมีศิษย์ของสำนักศึกษาจำนวนมากวิ่งมาถึงหนาแน่นเป็นกลุ่ม
เมื่อได้ยินคำสั่งของซุนจื่อโหยวศิษย์บางส่วนก็พุ่งเข้าใส่โดยไม่ลังเล
“พวกเจ้าทั้งหมดกลับไปเดี๋ยวนี้!”
ชายชราผมขาวคำรามด้วยความโกรธใบหน้าเขียวคล้ำ
“จะไปรนหาที่ตายก็ต้องมีขอบเขตบ้าง!!”
ขณะที่เสียงดังก้องอยู่นั้นลูเยียก็ลงมืออย่างรวดเร็วสังหารคู่ต่อสู้ไปได้อีกหนึ่งคน
เหลือเพียงซุนจื่อโหยวกับชายวัยกลางคนชุดดำเทานั้น ลูเยียไม่ได้แสดงความปรานีใดๆ การใส่ร้ายป้ายสี การยืมดาบฆ่าคนเดิมที่มันควรเป็นแผนการที่ถูกเปิดโปงได้ง่ายๆ
สามารถพูดคุยกันดีๆ แก้ไขความเข้าใจผิดได้
แม้จะอธิบายไม่ได้ลูเยียก็ไม่เคยคิดจะลงมือรุนแรง
เพียงแค่อยากจะจากไปเท่านั้น
แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่เพียงแค่ไม่ฟังคำอธิบายยังลงมือหมายเอาชีวิตเขา
แล้วอย่างนั้นยังต้องปรานีอีกหรือ?
เพียงเพราะถูกหลอกจึงสามารถไม่แยกแยะถูกผิดและลงมือทำร้ายได้เลยหรือ?
ลูเยียไม่ใช่คนที่จะยอมตามใจใคร!
“หึๆ ทนไม่ไหวแล้ว!”
ทันใดนั้นชายวัยกลางคนในชุดสีดำก็เสียขวัญหันหลังวิ่งหนีไปทันที
เห็นได้ชัดว่าความดุดันของลูเยียและภาพความตายที่เกิดขึ้นทีละฉากนั้นทำให้คนผู้นี้หมดกำลังใจที่จะสู้
เจตจำนงศักดิ์สิทธิ์ซิงซวีไหลเวียนร่างอันสูงโปร่งของลูเยียพุ่งทะยานไปข้างหน้าเพียงยกมือขึ้นก็สังหารชายวัยกลางคนในชุดสีดำจนสิ้นลม
“จะหนีงั้นหรือ?”
เมื่อได้ลงมือไปแล้ว สู้ไม่ได้ก็คิดจะเผ่นหนี มีที่ไหนจะง่ายดายเช
