ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนตกหนัก เสียงฝนกระหน่ำลงบนหลังคาดังสนั่นราวกับเสียงกลองศึก ภายในตำหนักภาพสัญลักษณ์สีเขียวที่ดูพร่าเลือนประดุจมายา แสงและเงาเปล่งประกายสว่างไสว แฝงไปด้วยเจตจำนงดาบอันทรงพลังและคมกริบ เพียงแค่กลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้นก็กดดันจนเหล่าผู้แข็งแกร่งจากสำนักศึกษาต้องหายใจติดขัด
ชายชราผมขาวที่เป็นผู้นำตะโกนเสียงต่ำ ปลดปล่อยพลังบำเพ็ญทั่วร่างและฟาดฝ่ามือออกไป
“ตราประทับวิญญาณภูผานที!”
เคล็ดวิชาลับสังหารขั้นสูงสุดของสำนักศึกษา เมื่อเคล็ดวิชานี้ถูกร่ายออกมาจากพลังบำเพ็ญขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ขั้นกลางของชายชราผมขาว ราวกับภูเขาและสายน้ำปรากฏขึ้นแล้วกดทับลงมาเบื้องล่าง
ตุม!
ลูเยียออกหมัด นิ้วทั้งห้าของเขารวบรวมพลังเจตจำนงศักดิ์สิทธิ์ชิงซวีพุ่งฟันออกไปเหมือนคมดาบ
ตราประทับวิญญาณภูผานทีแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ!
มันไม่สามารถต้านทานพลังของดาบนี้ได้เลยแม้แต่น้อย ร่างของชายชราผมขาวถูกฟันกระเด็นออกไป พุ่งเข้ากระแทกผนังที่อยู่ไกลออกไปอย่างแรง ทว่าเขาไม่ได้บาดเจ็บแต่อย่างใด แม้แต่ตัวเขาเองยังมิอยากจะเชื่อสายตา จึงก้มลงมองหน้าอกที่ถูกฟันแต่กลับพบว่านอกจากอาภรณ์ที่ฉีกขาดแล้วบนร่างกายกลับมีเพียงรอยแผลถลอกตื้นๆ เท่านั้น
“พลังของดาบนั่นช่างน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก เพียงพอที่จะสังหารข้าได้ แต่เหตุใดกัน…”
ชายชราผมขาวในฐานะที่เป็นปรมาจารย์แห่งขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ย่อมไม่โง่เขลา เขาตระหนักได้ทันทีว่าลูเ
