ลู่เยี่ยส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าเหนื่อยแล้ว ต้องการกลับถ้ำพักเพื่อฝึกฝน จึงไม่ขอร่วมงานเลี้ยงดังกล่าวได้”
แม้ในใจของทุกคนจะรู้สึกผิดหวัง แต่ก็ไม่กล้าฝืนใจ
พวกเขาต่างพากันเดินห้อมล้อมส่งลู่เยี่ยกลับไปยังถ้ำที่พักก่อนจะจากไป
“ทุกท่านจะไปร่วมงานเลี้ยงหรือไม่?”
บรรพชนหลิงเจินถาม
“ไปแน่นอน!”
บรรดาบรรพชนเหล่านั้นตอบตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยามเผชิญหน้ากับบรรพชนหลิงเจิน พวกเขากลับกลายเป็นผู้มีมารยาทและเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น
“สหายเต๋าหลิงเจิน หากครั้งนี้ไม่ได้ท่านแนะนำ พวกข้าไม่เพียงแต่จะพลาดโอกาสอันยิ่งใหญ่ แต่ยังไม่มีวันได้รู้จักกับท่านผู้อาวุโสลู่อีกด้วย!”
บรรพชนข่งเซิงกล่าว “นับแต่นี้ไป ธุระของท่านก็คือธุระของข้า หากมีสิ่งใดให้รับใช้ ข้าจะไม่ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย!”
บรรพชนคนอื่น ๆ ต่างก็เป็นคนเจ้าเล่ห์ทั้งสิ้น จะไม่เข้าใจความคิดของบรรพชนข่งเซิงที่ทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?
ในทันใดนั้น พวกเขาต่างก็รีบแสดงท่าทีของตน คำพูดคำจาต่างยกย่องบรรพชนหลิงเจินจนแทบจะเหยียบเมฆา ส่วนตนเองนั้นวางตัวต่ำต้อยลงอย่างยิ่ง
