ครึ่งชั่วยามต่อมาลูเยี่ยและบรรพชนหลิงเจินพร้อมคณะออกเดินทาง มีบรรพชนเหวินอวินและชิงชิวหวานเอ๋อร์ร่วมเดินทางไปด้วย
“ผลลัพธ์เช่นนี้ท่านยอมรับได้หรือไม่?”
ระหว่างทางลูเยียเอ่ยถาม บรรพชนหลิงเจินยิ้มตอบว่า “มิใช่แค่พอใจ แต่ผูเฒ่าผู้นี้ดีใจจนเกินความคาดหมายไปไกลแล้ว!”
ก่อนหน้านี้ลูเยียได้ไว้ชีวิตเผ่าปีศาจชิงชิว
แต่เขากลับตั้งเงื่อนไขสามประการ ประการแรกต้องยอมสวามิภักดิ์ต่อเผ่าปีศาจปีศาจนับแต่นี้เป็นต้นไป ทั้งผู้ใหญ่ผู้น้อยในเผ่าปีศาจชิงชิวต้องเชื่อฟังคำสั่งจากเผ่าปีศาจปีศาจ ประการที่สองห้ามเข้าไปแทรกแซงเรื่องของชิงชิวหวานเอ๋อร์และบรรพชนเหวินอวินอีก ประการที่สามต้องส่งมอบสมบัติตกทอดแห่งเทียนจิน
ซึ่งก็คือลูกธนูหักเปื้อนเลือดนั้น
การที่สามารถรักษาชีวิตไว้ได้ก็นับเป็นความเมตตาอันยิ่งใหญ่แล้ว เผ่าปีศาจชิงชิวจึงตอบตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
บรรพชนหลิงเจินกล่าวว่า “ไม่ขอปิดบังท่านใต้เท้า พวกเราเผ่าปีศาจปีศาจต่อสู้กับเผ่าปีศาจชิงชิวมาหลายปี ผูเฒ่าเพิ่งจะรู้สึกสะใจเช่นนี้เป็นครั้งแรก! นี่ก็ต้องขอบคุณท่านใต้เท้าที่ยื่นมือเข้าช่วย ทำให้เผ่าของขาสามารถเชิดหน้าชูตาได้อีกครั้ง!”
ลูเยียพยักหน้า เช่นนี้ย่อมดีที่สุด เขาได้ช่วยบรรพชนเหวินอวินออกมาแล้ว ต่อไปไม่ว่าบรรพชนเหวินอวินจะไปไหนทำอะไรก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีกแล้ว สิ่งที่ทำให้ลูเยียเป็นกังวลอย่างแท้จริงคือเรื่องการเดินทางไปยังเมืองหลวงต้าเฉียน
‘หลังจาก
