จัดการเรื่องราวเสร็จสิ้น ข้าจะออกเดินทางไปยังเมืองหลวงต้าเฉียนทันที’
ลูเยียตัดสินใจในใจ
ณ เบื้องหน้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ชิงชิวที่ตอนนี้กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว
“ท่านบรรพชน ครั้งนี้เป็นเพราะข้าที่ทำให้เผ่าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ข้ายินดีจะชดใช้ความผิดด้วยชีวิต!”
ชิงชิวเหยาเยวคุกเข่าลงกับพื้น
“ดินแดนบรรพบุรุษถูกทำลาย ย่อมสร้างใหม่ได้ ขอเพียงคนยังไม่ตายก็เพียงพอแล้ว”
บรรพชนเสวียอวี้กล่าวเสียงเบา “วันนี้ท่านผู้อาวุโสลูได้แสดงความเมตตาปล่อยพวกเราไปแล้ว เหตุใดเจ้ายังต้องคิดสั้นอีกเล่า?”
ชิงชิวเหยาเยวกล่าวอย่างขมขื่น “แต่นับจากนี้ไปเผ่าของพวกเราจะต้องกลายเป็นเผ่าบริวารของเผ่าปีศาจปีศาจ ต้องทำตามคำสั่งพวกมันทุกอย่าง ค่าตอบแทนเช่นนี้…”
บรรพชนเสวียอวี้ส่ายหน้าพลางขัดจังหวะ “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ในความเห็นของข้านี้ไม่เคยเป็นเรื่องเลวร้ายเสมอไป”
ชิงชิวเหยาเยวชะงักไป เหล่าผู้อาวุโสที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
“พวกเจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ? การมีท่านผู้อาวุโสลูเป็นที่พึ่งย่อมเพียงพอจะทำให้เผ่าปีศาจปีศาจกวาดล้างเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ได้ทั้งหมด ไม่มีขุมอำนาจใดที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาได้!”
บรรพชนเสวียอวี้กล่าว “แม้ว่าท่านผู้อาวุโสลูจะจากไปในภายหลัง แต่ขอเพียงแคมีม้วนภาพนั้นอยู่ก็เพียงพอให้เผ่าปีศาจปีศาจมีอำนาจบารมีเหนือผู้อื่น!”
ในใจของทุกคนปรากฏภาพกลุ่มเงาร่างที่พร่าเลือนประดุจเทพเซียนเ
