บทที่ 226 ความรักระหว่างคนและจิ้งจอก
รัศมีเซียนเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วขุนเขาและสายน้ำ
เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เยี่ย เหล่าเงาร่างพร่าเลือนที่ดูประดุจเทพเซียนจึงค่อยๆ ยืดกายขึ้น แล้วหันมองไปยังภูเขาศักดิ์สิทธิ์ชิงชิว
ในชั่วพริบตา บรรพชนเสวี่ยอวี่พลันตระหนักถึงลางร้าย นางแผดเสียงตะโกน “ช้าก่อน! ข้ามีเรื่องจะกล่าว”
ทว่ายามนี้สายเกินไปเสียแล้ว
ชายในชุดคลุมขนหงส์ที่ที่เป็นผู้นำพลันยกมือขึ้นกดลงเบา ๆ
ตูม!
รัศมีเซียนม้วนตัวเข้าหากัน รวมตัวกันเป็นมือใหญ่ยักษ์ที่ปิดบังท้องฟ้า กระหน่ำฟาดลงอย่างรุนแรง
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ชิงชิวเป็นที่กล่าวขานว่าสูงใหญ่แข็งแกร่ง และถูกปกคลุมด้วยค่ายกลที่ปกป้องภูเขา
แต่ภายใต้ฝ่ามือนี้ ค่ายกลปกป้องภูเขาพลันแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ และพังทลายลงในพริบตา
ไม่เพียงเท่านั้น ทั่วทั้งเทือกภูเขาศักดิ์สิทธิ์ชิงชิวที่สูงหมื่นจั้งก็กำลังยุบตัวและพังทลายลงมา ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วทุกสารทิศ
เสียงระเบิดดังสะเทือนฟ้า กระแสแห่งการทำลายล้างแผ่ซ่านออกไปราวกับเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่
“สะกด!”