บทที่ 224 เหล่าบรรพชนที่ทยอยกันมา
บรรพชนเสวี่ยอวี่หยิ่งผยองไม่เกรงกลัวสิ่งใด
ท่าทางดูถูกของนางยังส่งผลกระทบไปถึงบรรดาผู้อาวุโสจากเผ่าปีศาจชิงชิว พวกเขาต่างหัวเราะเยาะอย่างไม่หยุดหย่อน
ตอนแรกพวกเขาคิดว่าวันนี้เผ่าปีศาจปี้ฟางจะส่งกองทัพใหญ่มาบุกถึงหน้าประตู จึงรู้สึกกังวลอย่างมาก
แต่ตอนนี้ พวกเขารู้สึกเพียงว่า การมาของบรรพชนหลิงเจินในครั้งนี้ ไม่ต่างอะไรกับการมาหาความอับอายใส่ตัวเอง
“ครานี้เจ้ายังคงพาเจ้าเด็กน้อยขอบเขตแท่นทองคำมาอีกแล้ว เขาเป็นพ่อของเจ้าหรือไง บรรพชนหลิงเจิน?”
บรรพชนเสวี่ยอวี่เย้ยหยัน
เสียงหัวเราะครืนดังขึ้น
เผ่าปีศาจชิงชิวและเผ่าปีศาจปี้ฟางสะสมความแค้นเลือดมาหลายปี ถ้อยคำที่กล่าวออกมาจึงไม่มีความเกรงใจกันแม้แต่น้อย
ทว่ากลับเห็นบรรพชนหลิงเจินถอนหายใจพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าจะไปรู้อันใด ในใจข้า ท่านใต้เท้าลู่สำคัญยิ่งกว่าบิดาของข้าเสียอีก”
ทุกคน “???”
หมายความว่าอย่างไร เจ้าเฒ่าหลิงเจินถึงกับเรียกเด็กหนุ่มผู้นั้นว่า ‘ท่านใต้เท้า?’
นี่เป็นการเสียดสีตัวเอง หรือว่ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ กันแน่?
ลู่เยี่ยยังคงยืนนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น เฝ้ามองเหตุการณ์ด้วยสายตาเย็นชา ในใจกำลังขบคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง
