งพาคนไปมากมายจริงๆ
“ท่านใต้เท้าข้าก็ไปได้เช่นกันนะ!”
อีกาหัวขาวตบถุงผ้าเล็กๆที่สะพายอยู่บนตัว
ลูเยียส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่จำเป็นเจ้าอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนท่านบรรพชนซิงหลินเถิด”
การเดินทางของเขาในครั้งนี้เพื่อไปเจรจา
อย่างไรเสียบรรพชนเหวินอวินถูกอีกฝ่ายจับตัวไปเป็นตัวประกันการช่วยคนจึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด
หากเจรจาไม่สำเร็จเมื่อนั้นจะลงมือก็ยังไม่สายวันนั้นลูเยียและบรรพชนหลิงเจินออกเดินทางจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์เทียนหงด้วยกัน
“ความสัมพันธ์ระหว่างบรรพชนเหวินอวินกับท่านใต้เท้าลูสนิทกันมากหรือ?”
อีกาหัวขาวถามในเมื่อลูเยียสั่งไว้เพียงน้อยเป็นเพื่อนบรรพชนซิงหลินมันย่อมไม่กล้าละเลยคิดจะหาเรื่องสนทนาเพื่อสร้างความคุ้นเคยกับบรรพชนซิงหลินไว้บรรพชนซิงหลินส่ายหน้า “ลูเยียเพิ่งเข้าสำนักได้เพียงไม่กี่เดือนและยังไม่เคยพบหน้าท่านบรรพชนเหวินอวินเลยด้วยซ้ำ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นอีกาหัวขาวและเติงเถียนต่างก็รู้สึกตกตะลึง!
เดิมทีเขาคิดว่าบรรพชนเหวินอวินเป็นคนที่ท่านใต้เท้าลูให้ความสำคัญมากถึงขนาดเดินทางมาเขตหวงห้ามลึกลับที่สีด้วยตัวเองเพื่อขอความช่วยเหลือจากพวกเขา
แต่ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะไม่ใช่เช่นนั้นเลย!
“แปลกนักพวกท่านสำนักกระบี่เกาสวรรค์ได้รับมิตรภาพจากท่านใต้เท้าลูมาได้อย่างไรกัน?”
เติงเถียนก้าวไปข้างหน้าแล้วถามด้วยความอ่อนน้อมทำไมสำนักฝึกฝนธรรมดาๆในโลกมนุษย์ถึงได้รับการดูแลเอาใจใส่จากท่านใต้เท้าลูผู
