เซียงหลิวเฟิงเอ่ยขึ้นในเวลานี้ “บรรพบุรุษของตระกูลข้าได้กำชับอย่างเข้มงวดว่า ไม่ว่าเมื่อใดก็ตามที่ท่านเดินทางไปเยือนแดนรัตติกาลลึกลับ ตระกูลเซียงหลิวแห่งเผ่าโบราณจะต้องออกมาต้อนรับท่านทันที! ไม่ใช่เพื่อเรื่องอื่นใด เพียงเพื่อไถ่โทษเท่านั้น!”
ลู่เยี่ยไม่เข้าใจเรื่องราวเกี่ยวกับแดนรัตติกาลลึกลับ จึงไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ
แต่บรรพชนหลิงเจินและคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ที่นั่นกลับพากันตกตะลึง!
ตระกูลเซียงหลิวแห่งเผ่าโบราณไปเฝ้าอุโมงค์มิติกาลเวลานั้นกันทั้งหมดแล้วหรือ?
ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือการลงโทษจากมหาปุโรหิตอี้เทียน
เพื่อจะให้คำอธิบายกับลู่เยี่ยนั่นเอง!
“ข้าเข้าใจแล้ว พวกเจ้าไปได้”
ลู่เยี่ยโบกมือ
คนหนึ่งคนกับลาหนึ่งตัวคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ดูแล้วขวางหูขวางตาชอบกล
“ขอรับ!”
เซียงหลิวเฟิงรีบกล่าวอำลาพร้อมกับลาสีดำแล้วจากไป
เมื่อก้าวออกจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์เทียนหงแล้ว เซียงหลิวเฟิงอดรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ไม่ได้
ครานี้ เขารอดชีวิตมาได้ราวกับปาฏิหาริย์จริง ๆ!
“หืม?”
เซียงหลิวเฟิงจู่ ๆ ก็มองเห็นร่างคุ้นตาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วมาทางภูเขาศักดิ์สิทธิ์เทียนหง
