“ท่านใต้เท้า ตาแก่นี่อารมณ์ร้ายชะมัดเลยนะขอรับ ข้ารู้สึกว่าเขาแสดงท่าทีไม่สุภาพต่อท่านเลย”
ระหว่างทาง อีกาหัวขาวส่งเสียงกระแสจิตอย่างรวดเร็ว
ลู่เยี่ยตอบกลับอย่างไม่แสดงอารมณ์ “อย่าไปใส่ใจเลย บรรพชนซิงหลินเพียงแค่ไม่รู้จักพูดเท่านั้น ทว่าเนื้อแท้ของเขายังนับว่าดีอยู่ เจ้าจงใจกว้างหน่อยและอดทนกับเขาบ้าง”
อีกาหัวขาวหัวเราะ “ข้าเห็นแก่หน้าท่านใต้เท้าเท่านั้นแหละขอรับ ถึงไม่ถือสาหาความอะไร”
ทันใดนั้น บรรพชนซิงหลินส่งเสียงกระแสจิตมาหาลู่เยี่ย “ลู่เยี่ย คราวนี้เพื่อช่วยชีวิตบรรพชนเหวินอวิ๋น ข้าถึงได้ไม่พูดอะไร”
“แต่ต่อไปนี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะพยายามไม่คลุกคลีกับพวกปีศาจมารเหล่านี้!”
“ประชาชนในใต้หล้าถูกปีศาจรังแกจนทุกข์ยากลำบากมานานปี มีวิญญาณพลีชีพเป็นจำนวนมาก พวกเราเป็นผู้ฝึกดาบจะไปร่วมมือกับปีศาจมารได้อย่างไร?”
“ที่สำคัญที่สุดคือ ข้ากังวลมาก กลัวว่าเจ้าจะถูกปีศาจหลอกล่อแล้วหลงผิดไป!”
ถ้อยคำเหล่านั้นเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาดีและคำสั่งสอนที่เข้มงวด
ลู่เยี่ยพยักหน้ากล่าวว่า “ท่านบรรพชนวางใจเถิด ศิษย์เข้าใจดีขอรับ”
บรรพชนซิงหลินพยักหน้า “ไม่ว่าเจ้าจะจำไว้ในใจหรือไม่ ต่อไปข้าจะคอยเตือนเจ้าอยู่เสมอ”
ลู่เยี่ย “……”
