ลู่เยี่ยยกมือขึ้น ปลุกทะเลแห่งจิตสำนึก และสร้างรอยประทับวิญญาณปราบมาร
ตูม!
เงาร่างของกู่เหยาผมสีโลหิตสลายมลายไปจนสิ้น
วาจาของพวกปีศาจกู่พิษเผาใจนั้นเชื่อถือไม่ได้แม้แต่น้อย ดังนั้นลู่เยี่ยจึงไม่มีความคิดที่จะไว้ชีวิตมันเลย
กู่เหยาตายแล้ว!
แต่เงาวิญญาณสีเลือดนั่นคืออะไร?
เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ผู้คนต่างพากันขนพองสยองเกล้า เต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์
“ผู้แข็งแกร่งปีศาจกู่พิษเผาใจ! และดูจากพลังลมปราณแล้ว ยังน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งอีกด้วย!”
อวิ๋นเป่ยเฉินใบหน้าเย็นชา
ในฐานะทายาทของตระกูลอวิ๋นแห่งเว่ยซาน เขาจะไม่รู้เรื่องของปีศาจกู่พิษเผาใจได้อย่างไร?
และในตอนนี้เอง เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมลู่เยี่ยถึงต้องการให้เขาถอนตัว!
“ที่แท้นี่ก็คือเหตุผลที่ลู่เยี่ยยอมที่จะทะลวงขอบเขตเพื่อขึ้นลานประลอง…”
เวินซิ่วเจวี๋ย ว่านกุยหยวน และคนอื่น ๆ ก็เข้าใจแล้วเช่นกัน สีหน้าพวกเขาไม่สู้ดีนัก
สำนักเต๋าหลิงซูนั้นช่างเลวทรามเหลือเกิน!
ในขณะนั้น พานอวิ๋นจ้งก็ตวาดเสียงดังขึ้นอย่างฉับพลัน
