เจียงฉางเชิงใช้อภินิหารดวงเนตรมหามรรคา ล้อมมหาจักรพรรดิกระดูกวิญญาณไว้ จากนั้นอ่านความทรงจำของมัน เริ่มแรกมหาจักรพรรดิกระดูกวิญญาณยังต่อต้านอยู่ แต่ต้านได้ไม่นานก็พ่ายแพ้ จิตของเจียงฉางเชิงจมลงไปในวังวนแห่งความทรงจำนับไม่ถ้วน
เข่นฆ่า! เข่นฆ่า! มีแต่การเข่นฆ่า!
มหาจักรพรรดิกระดูกวิญญาณ ไม่อยู่ระหว่างมุ่งหน้าไปเข่นฆ่า ก็อยู่ระหว่างการเข่นฆ่า นางอายุมากอย่างยิ่ง พาหนะของนางถูกเปลี่ยนมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง ดังนั้นระหว่างสู้รบนางจึงทอดทิ้งพาหนะได้อย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ความทรงจำของมหาจักรพรรดิกระดูกวิญญาณมีจำนวนมหาศาลเหลือเกินจริงๆ เจียงฉางเชิงไม่มีทางดูทั้งหมดจบภายในเวลาสั้นๆ เขาทำได้เพียงข้ามช่วงของการเข่นฆ่าทั้งหลาย แล้วย้อนไปถึงตอนต้นของความทรงจำ
ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดเจียงฉางเซิงก็ผ่านความทรงจำสีโลหิต มาถึงต้นตอของความทรงจำนี้
บนท้องนภาสีโลหิต ศิลานอกพิภพจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังพาควันหนาทึบร่วงลงมาชนผืนโลก นครอันกว้างใหญ่ถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง ควันไฟพวยพุ่งรอบทิศ เปลวเพลิงลุกโชติช่วง เสียงตะโกนและเสียงร้องไห้นับไม่ถ้วนดังโหวกเหวก
กองท้องนภา สตรีอาภรณ์สีขาวนางหนึ่งกำลังนั่งสมาธิรักษาอาการบาดเจ็บอยู่บนยอดเขา อาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์อาบย้อมโลหิตเป็นด่างดวง นางมีใบหน้าของโฉมสะคราญผู้งามล่มเมือง แม้ตอนนีี้เส้นผมยาวของนางจะยุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่สภาพก็ดูไม่สะบักสะบอมเท่าไรนัก
บุรุษสวมชุดเกราะคนหน
