ผืนนภาสีครามกระจ่าง เมฆทะเลม้วนตัว บนลานประลองแห่งยอดเขาสองจันทร์ อาภรณ์สีดำของลู่เยี่ยปลิวไสวตามแรงลม ร่างสง่าผ่าเผยยืนตระหง่าน ท่ามกลางแสงและเงาของเมฆา ยิ่งส่งให้เขาลึกลับเหลือคณา
รอบด้านเงียบสงัดไร้สรรพเสียง ไม่ว่าจะเป็นคนรุ่นเยาว์หรือบรรดาผู้อาวุโส ทุกคนต่างเบิกตากว้าง ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
การโจมตีที่ทรงพลังเช่นนั้น เพียงพอที่จะสังหารผู้แข็งแกร่งในขอบเขตแท่นทองคำของเจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนแล้ว! ใครเล่าจะคาดคิดว่าจะถูกลู่เยี่ยใช้มือข้างเดียวกดไว้เบาๆ เท่านั้น
“แค่กๆ แค่นี้เองหรือ?” ลู่เยี่ยเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาฉายแววผิดหวังเล็กน้อย ความคาดหวังในใจพลันมลายหายไปเกินครึ่ง
ที่ว่าแสวงหาเส้นทางไร้เทียมทานในขอบเขตเดียวกัน… ที่ว่าขานตนเป็นอันดับหนึ่งตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน… เหมือนเขาจะคาดหวังสูงเกินไปแล้วหรือไม่?
ระหว่างคิ้วของหวงเหลียนถังพลันปรากฏร่องรอยแห่งความตระหนกสงสัยที่ยากจะระงับ พลังจากฝ่ามือที่ลู่เยี่ยกดลงมานั้น ไม่ได้เพียงแค่สลายหมัดของเขาเท่านั้น แต่ยังต้านทานพลังทั้งหมดของเขาไว้อย่างมั่นคงอีกด้วย!
หวงเหลียนถังจิตใจสั่นสะท้าน ด้วยรากฐานและพรสวรรค์ของเขา กลับต้องมาพ่ายแพ้ยับเยินตั้งแต่เริ่มลงมือเช่นนี้ นี่นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มฝึกฝนมาเลยทีเดียว!
“อย่าทำให้ข้าผิดหวังอีก ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง จงแสดงพลังขีดสุดของเจ้าออกมา” ลู่เยี่ยออกแรงที่ฝ่ามือ แล้วสะบัดมื
