ขตตำหนักวิญญาณที่เจ้าว่า หมายถึงผู้ที่ไร้เทียมทานในแผ่นดินต้าเฉียนใช่หรือไม่?”
หวงเหลียนถังกล่าวว่า “ไม่ใช่ หากเจ้าไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร เพียงแค่จำไว้ว่า มหาวิถีที่ข้าแสวงหานั่นก็คือเส้นทางอันไร้เทียมทานเช่นนี้เอง!”
โอหัง ช่างโอหังเสียจริง!
แต่ต้องยอมรับว่ามีหลายคนที่ยอมจำนนต่อความห้าวหาญของหวงเหลียนถัง จากตัวของหวงเหลียนถัง พวกเขาสัมผัสได้ถึงความเย่อหยิ่งและความมั่นใจที่ฝังรากลึกอยู่ในกระดูก
ลู่เยี่ยนวดหว่างคิ้วตัวเอง เวลานี้ใครๆ ก็กล้าโอ้อวดว่าจะเดินบนหนทางไร้เทียมทานแล้วหรือ?
ความไร้เทียมทานในขอบเขตนี้บนโลกมนุษย์ต้าเฉียน กับหนทางไร้เทียมทานของดินแดนหลิงชางนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้น นอกเหนือจากดินแดนหลิงชางแล้ว อาจจะยังมีโลกที่สูงส่งและยิ่งใหญ่กว่านี้อยู่อีกหรือไม่?
อยู่ในโลกมนุษย์แต่กลับกล้าประกาศว่าแสวงหาหนทางไร้เทียมทาน ลู่เยี่ยรู้สึกเพียงแค่… น่าขัน
แน่นอน ลู่เยี่ยไม่ได้ดูแคลนบุคคลผู้นี้ เมื่อฝ่ายตรงข้ามกล้าที่จะทำตัวเช่นนี้อย่างไม่เกรงกลัว ย่อมไม่ใช่คนเขลาที่เอาแต่โอหังไปวันๆ แน่นอน
ลู่เยี่ยไม่อยากเสียเวลาพูดมากไปกว่านี้ “ไร้คำพูด เชิญ!”
หวงเหลียนถังพยักหน้าเล็กน้อย “เชิญ!”
ทั้งสองคนต่างเป็นผู้ฝึกดาบ แต่ทว่ายามนี้ทั้งคู่กลับต่อสู้ด้วยมือเปล่า และบนร่างกายไม่มีสมบัติวิเศษป้องกันใดๆ ทั้งไม่มีไพ่ตายใดๆ เหลืออยู่ ทุกอย่างต้องอาศัยความแข็งแกร่งของตนเองเป็นเครื่องพิสู
