ังเดินกลับเข้าเมือง
เหล่าเกาเข้าใจนิสัยของเฒ่าจ้าวดี จึงกล่าวอย่างยินดี “เจ้านี่แหละที่เข้าใจข้า รู้ว่าข้าชอบรังแกพวกอ่อนแอที่สุด!”
เสียงยังคงก้องกังวาน เหล่าเกาได้เคลื่อนย้ายผ่านอากาศก้าวยาวไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานเหล่าเกาก็กลับมาด้วยความพึงพอใจ ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ทั้งห้าคนล้วนถูกสังหารแล้ว ทรัพย์สมบัติบนตัวของพวกเขาก็ถูกเก็บกวาดจนหมดสิ้น
“ความประหยัดมัธยัสถ์เป็นคุณธรรมอันดีงาม การสังหารคนแล้วไม่ค้นศพสมควรโดนฟ้าผ่าที่สุด ในเรื่องนี้เจ้าหนุ่มลู่เยี่ยนั่นเดินนำหน้าพวกเราไปไกล ข้าก็ควรเรียนรู้จากเขาให้มากขึ้น”
เหล่าเกาถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ว่าลู่เยี่ยตอนนี้ที่สำนักกระบี่เก้าสวรรค์เป็นอย่างไรบ้าง แต่ว่า… เหมือนว่าไม่จำเป็นต้องกังวลกับความปลอดภัยของเจ้าหนุ่มคนนั้นเลย อืม คนที่ควรกังวลคือพวกศัตรูของเขาต่างหากเล่า
เมื่อเหล่าเกากับเฒ่าจ้าวกลับมา จึงประกาศในวันนั้นว่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป ห้ามสมาชิกทุกคนของตระกูลออกไปข้างนอก!
นี่เป็นคำสั่งของลู่เยี่ย พวกศัตรูเหล่านั้นเพื่อไม่ให้เขาสามารถเข้าร่วมการประลองเดิมพันชีวิต ย่อมต้องลงมืออย่างบ้าคลั่งในช่วงไม่กี่วันต่อจากนี้อย่างแน่นอน เพื่อความปลอดภัย การให้ตระกูลเก็บตัวเงียบเชียบไปสักพักย่อมเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด มีเหล่าเกาและเฒ่าจ้าวอยู่ ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องคลื่นลมภายนอกเลยแม้แต่น้อย เมื่อการประลองเดิมพันชีวิตสิ้นสุดลง คนตร
