“ท่านใต้เท้า ท่านรอก่อน ข้าจะรีบไปหาท่านที่สำนักกระบี่เก้าสวรรค์ในไม่ช้า”
ในวันนั้น อีกาหัวขาวก็กล่าวอำลาด้วยความอาลัยอาวรณ์
เพราะลู่เยี่ยสั่งการมัน โดยหวังให้มันกลับไปพบกับท่านยายและสืบเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับมหาปุโรหิตอี้เทียน
ลู่เยี่ยมีลางสังหรณ์ว่า ในอนาคตเขาอาจจะต้องเกี่ยวข้องกับแดนรัตติกาลลึกลับอีกครั้ง ดังนั้นจึงต้องเตรียมการล่วงหน้า
“ไปเถิด”
ลู่เยี่ยโบกมือส่งอีกาหัวขาวและราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณจากไป
ในค่ำคืนนั้น ลู่เยี่ยและอื่น ๆ กลับมาถึงสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ในที่สุด
…..
ตำหนักใหญ่ของสำลัก
เมื่อทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ เวินซิ่วเจวี๋ยและผู้อาวุโสใหญ่ว่านกุยหยวนต่างก็พากันเงียบงัน
ภายในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่อาจสงบได้
“เจ้ามีความสามารถมากมายเช่นนี้ แต่ในตอนนั้นกลับมาหาที่พึ่งที่สำนักกระบี่เก้าสวรรค์ มันช่าง… พูดไม่ออกเลย”
หลังจากเวลาผ่านไปพักใหญ่ เวินซิ่วเจวี๋ยถอนหายใจเบา ๆ
ว่านกุยหยวนทำจิตใจให้สงบลงแล้วกล่าวว่า “เรื่องนี้ ข้ารับรองว่าจะไม่แพร่งพรายออกไป แต่… เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้?”
