จงหลี่ซีและคนอื่น ๆ ต่างรู้สึกงุนงงไปชั่วขณะ มีเพียงนกตัวนี้ที่อยู่ข้างกายท่านผู้อาวุโสอย่างลู่เยี่ยเท่านั้น ที่กล้าพูดว่าราชาปีศาจนกยูงนั้นอ่อนแอจริง ๆ…
ตูม!
ในส่วนลึกของความมืด หอกยาวสีเงินนั้นกร้าวแกร่งยิ่งนัก ทะลวงการป้องกันของราชาปีศาจนกยูงจนเกิดเป็นรูเลือดบนร่างกายของมัน
โลหิตไหลรินไม่หยุด
ราชาปีศาจนกยูงไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกต่อไป ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด ก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
“พวกเจ้ารอข้าก่อนเถอะ! ต่อไปเมื่อข้าเจอพวกเจ้าเมื่อใด ข้าจะหนีไปทุกครั้ง! รับรองว่าจะไม่ให้โอกาสพวกเจ้าได้ลงมือ!”
เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของราชาปีศาจนกยูงลอยมา
แต่เนื้อหาของถ้อยคำกลับทำให้คนต้องหัวเราะท้องแข็ง
เฒ่าสารเลวผู้นี้ เห็นได้ชัดว่าถูกทำให้ตกใจจนกลัวอย่างยิ่ง จึงพูดจาไม่รู้เรื่อง
“กลับมา!”
อีกาหัวขาวยกกรงเล็บขึ้นโบกสะบัด
หอกยาวสีเงินทะลวงท้องฟ้ากลับมา กลายเป็นแสงสีเงินราวกับความฝัน แล้วพุ่งเข้าไปในถุงผ้าใบเล็ก ๆ ที่เอวของอีกาหัวขาว
“ท่านใต้เท้า ข้าน้อยโกรธจนทนไม่ไหว ถึงได้ลงมือไปโดยพลการ ขอท่านโปรดให้อภัยด้วย”
