อีกาหัวขาวรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง จึงก้มหน้าอธิบายกับลู่เยี่ย ไม่เหลือท่าทียโสโอหังเหิมเกริมเช่นเมื่อครู่แล้ว
ลู่เยี่ยยิ้มเล็กน้อย “เจ้าช่วยพวกเราคลี่คลายภัยพิบัติได้ ข้าจะโกรธเจ้าได้อย่างไร”
อีกาหัวขาวถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที แล้วหัวเราะเบา ๆ
ทุกคนต่างตาค้างและพากันเงียบไป
แต่หัวใจของพวกเขากลับไม่อาจสงบลงได้เสียที
เหล่าทายาทเผ่าปีศาจและบรรดาบุตรหลานเผ่าโบราณต่างคิดว่า เพียงแค่อาจู่ลงมือก็สามารถทำให้ราชาปีศาจนกยูงถูกเล่นงานจนขวัญกระเจิง แล้วหากลู่เยี่ยลงมือล่ะจะเป็นอย่างไร?
‘เรื่องนี้ เมื่อกลับไปจะต้องรายงานให้มหาปุโรหิตอี้เทียนทราบอย่างแน่นอน’
จงหลี่ซีคิดในใจ
เติงเทียนครุ่นคิด ‘เมื่อกลับไปแล้ว ข้าก็จะต้องบอกเรื่องนี้ให้บรรพชนทราบด้วย แล้วดูว่าบรรพชนรู้หรือไม่ว่าลู่เยี่ยผู้นี้แท้จริงแล้วคือผู้ใดกันแน่’
หนึ่งเหตุการณ์พลิกผันที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันได้จบลงแล้ว
ในวันนั้น จงหลี่ซีและคนอื่น ๆ กล่าวลา รีบเดินทางกลับแดนรัตติกาลลึกลับในทันที
มีเพียงเซียงหลิวเฟิงกับลาสีดำเท่านั้นที่เดินทางไปค้นหาผลทองคำโลหิตหงส์ด้วยกัน
