ในตอนนี้ในใจของจงหลี่ซีและคนอื่นไม่มีความสงสัยอีกต่อไป ท่านผู้อาวุโสอาภรณ์สีดำที่แท้ก็รู้จักมหาบุโรหิตอี้เทียน!
มิเช่นนั้นจะสามารถแสดงภาพวาดนี้ออกมาได้อย่างไร?
ในขณะนี้เติงเทียน อาซือ และคนอื่นก็ตระหนักได้ในที่สุดว่าพวกเขาตัดสินคนผิดไปจริงๆ เพราะพวกเขาเคยได้ยินเพียงชื่อมหาบุโรหิตอี้เทียน แต่ไม่เคยเห็นหน้าและไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีรูปลักษณ์อย่างไร
แต่ลู่เยี่ยกลับมีภาพวาดของอีกฝ่าย!
ในชั่วขณะนั้น สายตาของผู้คนจากสำนักกระบี่เก้าสวรรค์และคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนไป
เป็นอย่างที่คาดไว้ นี่ไม่ใช่ความเข้าใจผิดและไม่ใช่ความผิดพลาดแต่อย่างใด พวกบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์จากเผ่าโบราณเหล่านั้นก็ไม่ได้จำคนผิด
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะลู่เยี่ยนันรู้จักมหาบุโรหิตอี้เทียนผู้นั้นจริงๆ!
“สมกับเป็นท่านใต้เท้าของข้า อาจูชื่อเสียงเลื่องลือไปถึงแดนรัตติกาลลึกลับแล้ว!”
อาจูตื่นเต้นมากและเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
“ที่แท้ก็เป็นเขานี่เอง ไม่แปลกใจเลย” ลู่เยี่ยพึมพำกับตัวเอง
เห็นได้ชัดว่าชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ที่เขาได้เห็นจากอีกฟากหนึ่งของ ‘กำแพงมิติกาลเวลา’ ในตอนนั้น มองว่าเขาเป็น ‘ผู้อาวุโส’ ผู้สูงส่ง จึงทำให้เกิดเรื่องราวที่ไร้สาระและแปลกประหลาดต่อเนื่องกันมาเช่นนี้
ทันใดนั้นลู่เยี่ยหันไปมองเชียงหลิวเฟิง “เจ้าเป็นอะไรไป?”
เชียงหลิวเฟิงสะดุ้งไปทั้งร่าง ยังไม่ทันที่เขาจะได้อธิบาย อวี๋เส้าหนานก็กล่าวอย่างเด็ดขาดว่า “ท่านผู้อาวุโส ท่
