านอย่าได้เข้าใจผิดเลย พวกเรากับเขาไม่ได้เป็นพวกเดียวกัน!”
ทุกคนตาโตด้วยความตกใจ นี่มันเป็นการตัดขาดความสัมพันธ์โดยตรงเลยหรือ?
เชียงหลิวเฟิงรีบร้อนอย่างมาก “ท่านผู้อาวุโส ได้โปรดฟังข้าอธิบายก่อน…”
จงหลี่ซีกล่าวตัดบทว่า “จะอธิบายอะไรอีก คราวนี้เจ้าเชิญพวกเรามาแล้ว เกือบจะทำให้พวกเราตกที่นั่งลำบาก พวกเราไม่โทษเจ้าก็ถือว่าเมตตาแล้ว!”
สายตาของนางคมกริบราวกับดาบ เห็นได้ชัดว่านางโกรธมาก วันนี้หากลงมือต่อสู้กันจริง ก็จะทำให้พวกเขาได้ล่วงเกินผู้อาวุโสอาภรณ์สีดำท่านนั้นเท่านั้น!
แล้วจะไปขอความเมตตาจากผู้อาวุโสอาภรณ์สีดำ เชิญเขาไปเป็นแขกได้อย่างไร?
อู๋ฉู่กล่าวโกรธจัดว่า “เชียงหลิวเฟิง ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราสองคนนับว่าดีที่สุดแล้วมิใช่หรือ แต่เหตุใดเจ้าถึงได้ยอมทำร้ายแม้แต่พี่น้องของตน! เจ้าทำให้ข้าผิดหวังเหลือเกิน!”
ในเวลานี้แม้แต่เขาก็ตัดสินใจตัดขาดความสัมพันธ์กับเชียงหลิวเฟิงอย่างเด็ดขาด พิทักษ์ของพวกเขาแต่ละคนต่างถอยห่างออกจากลาสีดำ เกรงว่าจะถูกลู่เยี่ยเข้าใจผิด
เชียงหลิวเฟิงรู้สึกชาไปทั่วทั้งร่าง อยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ลาสีดำสายตาพร่ามัว ในใจรำร้องด้วยความทุกข์ จบแล้ว จบแล้ว…
ลู่เยี่ยกลับไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก เรื่องทั้งหมดนี้เพียงทำให้เขายิ่งตระหนักถึงสถานะอันสูงส่งของมหาปุโรหิตอี้เทียนในแดนรัตติกาลลึกลับ แล้วอีกฝ่ายเชิญเขาไปเป็นแขกเพื่ออะไร? จุดประสงค์คืออะไรกันแน่?
ความคิดของลู่เยี่
