เทียน
“พูดเหลวไหล! พวกเราไม่ได้ละเลยในเรื่องมารยาทเลยแม้แต่น้อย!” เติงเทียนส่งเสียงกระแสจิตตอบกลับ “ท่านใต้เท้าลู่ยังเคยกล่าวขอบคุณพวกเราที่ช่วยเหลือสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ด้วยซ้ำ!”
ถึงแม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่เติงเทียนก็แอบดีใจในใจไม่น้อย เพราะพวกเขารู้ดีในใจว่า พวกตนให้ความเคารพต่ออาจู จึงได้ปฏิบัติลู่เยี่ยอย่างสุภาพ
แต่ลึกๆ ในใจพวกเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับลู่เยี่ยมากเท่าใดนัก ตรงกันข้าม ลู่เยี่ยต่างหากที่ควรขอบคุณพวกเขา อย่างไรเสียก่อนหน้านี้พวกเขาเคยยื่นมือเข้าช่วยเหลือคนจากสำนักกระบี่เก้าสวรรค์มาแล้ว
แต่ตอนนี้พวกเขาจะกล้าคิดเช่นนั้นได้อย่างไร?
“พวกเราควรจะคิดได้ตั้งนานแล้ว ถึงอย่างไรนั่นก็คือบุคคลที่แม้แต่อาจูยังยกให้เป็นท่านใต้เท้า…” อาชื่อมองด้วยสายตาที่ซับซ้อน ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจ หากรู้แต่แรกนางควรจะให้ความสำคัญกับลู่เยี่ยมากกว่านี้!
ฮั่วเปยเฟิงถอนหายใจก่อนจะปลอบใจว่า “อย่าคิดมากเกินไป เจ้าไม่เห็นหรือว่าพี่อาจูก็ยังงุนงงอยู่เลย? สิ่งที่พวกเราทำก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้แย่ ไม่จำเป็นต้องกังวลหรือเสียใจมากขนาดนั้น”
ขณะที่พวกเขากำลังส่งเสียงกระแสจิตสนทนากันอยู่นั้น ลู่เยี่ยก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์ในที่สุด
ทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับมหาบุโรหิตอี้เทียนผู้นั้น! แต่ตัวเขาไม่รู้จักอีกฝ่ายเลย ทำไมอีกฝ่ายถึงต้องทำเช่นนี้ด้วย?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจของลู่เยี่ยก็เต้นแรงในทันใด
“มหาบุโรหิตอี้เทีย
