ายแพ้อย่างแน่นอน
ทันใดนั้น ก็มีเสียงลาร้องดังสนั่นมาจากแต่ไกล ทุกคนรู้สึกตกใจ แต่แล้วก็เห็นลาสีดำตัวนั้นพลันคลุ้มคลั่ง เปลวเพลิงสว่างเจิดจ้าแผ่กระจายออกมาจากร่างทั้งตัว
ตูม!
ผู้คุ้มครองสามคนที่ล้อมลาสีดำอยู่ ถูกแรงสั่นสะเทือนถอยออกไปโดยตรง!
“ประมุขน้อย รีบไป!”
หลังจากฝ่าวงล้อมออกมาได้ ลาสีดำก็พุ่งไปราวกับสายฟาสีดำที่ลุกโชน ฉีกฝ่าม่านฟ้าพาชายหนุ่มอาภรณ์สีดำส่งเสียงหวีดหวิวจากไป ความเร็วที่รวดเร็วจนน่าตกตะลึง เพียงชั่วพริบตาลาสีดำและชายหนุ่มอาภรณ์สีดำก็หายวับไป
“รีบตามไป!”
“ห้ามปล่อยให้พวกมันหนีไปได้เด็ดขาด!”
วัวไฟ หมี และเพียงพอนสีม่วง ต่างก็ร้อนรนอย่างยิ่ง เมื่อครู่พวกเขาโม้โอ้อวดว่าจะต้องจับคนคนหนึ่งกับลาหนึ่งตัวให้ได้ หากทำไม่สำเร็จพวกเขาจะไปชี้แจงกับเติงเทียนอย่างไร?
ผู้คุ้มครองทั้งสามมองหน้ากัน กัดฟันและรีบไล่ตามไปในทันที
“พวกนี้ทำให้ข้าผิดหวังเหลือเกิน!” เติงเทียนโกรธมาก จะเดินเข้าไปด่าหมีและพวกพ้องทันที
“ช่างเถิด ช่างเถิด” อีกาหัวขาวโบกกรงเล็บของมัน “คนเราย่อมมีผิดพลาดกันได้ ม้าย่อมสะดุดได้ ทุกคนต่างทำเต็มที่แล้ว จำเป็นด้วยหรือที่จะต้องตำหนิกัน?”
เติงเทียนถอนหายใจ กล่าวว่า “พี่อาจูนี่แหละที่มีจิตใจกว้างขวาง ข้ายังสู้ท่านไม่ได้เลย!”
อีกาหัวขาวมองด้วยสายตาแปลกประหลาด ‘บัดซบ! แต่ก่อนล้วนเป็นข้าที่ประจบสอพลอท่านใต้เท้า บัดนี้โชคชะตาหมุนเวียนเปลี่ยนไป ข้ากลับถูกปรนนิบัติเช่นนี้เสี
