ยแล้ว’
วัวไฟ หมี และพรรคพวกต่างกลับมาแล้ว พวกเขาก้มหน้าห้อยหัว ขมวดคิ้ว ก้มตาดูท่าทางกระอักกระอ่วนเป็นอย่างยิ่ง
“พอเถอะ พี่อาจูไม่ได้ถือสาพวกเจ้า ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ” เติงเทียนตวาดขึ้นว่า “ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกนะ!”
วัวไฟ หมี และพรรคพวกรีบพยักหน้าทันที
ฉือเชียว ลี่ชิวอวี่ และคนอื่นๆ ต่างสังเกตเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น ในใจกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก ทั้งรู้สึกตกใจและรู้สึกงุนงง
พวกเขาเห็นแล้วว่าปักษาดุร้ายสีดำที่มีชื่อว่าเติงเทียน ชัดเจนว่าเป็นหัวหน้าของพวกปีศาจเหล่านั้น พูดอะไรแล้วต้องเป็นไปตามนั้น บรรดาปีศาจทั้งหลายล้วนเชื่อฟังและทำตามคำพูดของมัน
แต่เติงเทียนกลับนอบน้อมยอมลงให้กับอีกาหัวขาวตัวนั้น แสดงความเคารพนอบน้อมอย่างที่สุด ประจบประแจงจนคนดูแล้วรู้สึกแสบตา
หากแค่เท่านี้ก็คงแค่ทำให้คนรู้สึกตกใจเท่านั้น สิ่งที่ทำให้ทุกคนงุนงงจริงๆ คืออีกาหัวขาวที่ดูเหมือนจะมีสถานะสูงส่งกว่าใครนั้น กลับเรียกลู่เยี่ยว่า ‘ท่านใต้เท้า!’
มันช่างเกินจริงเสียจนแทบจะเรียกได้ว่าไร้สาระถึงขีดสุด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้พวกเขารู้ว่าทุกอย่างนี้เป็นความจริง! มิเช่นนั้นพวกปีศาจเหล่านั้นจะช่วยชีวิตพวกเขาโดยไร้สาเหตุได้อย่างไร?
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณมองเห็นสีหน้าของทุกคนจากสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ได้อย่างชัดเจน ในใจก็รู้สึกสับสนปนเปไปหมด นางเข้าใจดี จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมอาจูถึงได้ภักดีต่อลู่เยี่ยถึงเพียงนั้น
